Owoce sezonowe mają to do siebie, że je uwielbiam, cały rok na nie czekam, ale kiedy się najem... nawpieprzam... przesłodzę, nadużyję.... efektem jest odruch wymiotny i awersja. Do następnego sezonu.
Siedzę z misą truskawek z jogurtem. Kupiłam cały kilogram, jako rodzaj nagrody po egzaminie z modernizmu (10x ndst, 4x dst, 1x db i 1x +db), z racji wyduszenia najwyższej oceny - należy mi się! Miły pan chciał mi sprzedać dwa kilogramy w niższej cenie, ale:
- Paaaanie, ja sama mieszkam, kto to zje?
Pierwsze były pyszne, potem takie "jak truskawki", potem za słodkie, za kwaśne, już nie mooogę...
Ale kto to zje?
Siedzę sama w mieszkaniu. Współlokatorkom albo skończyła się sesja, albo przyjadą tylko na obronę. Pójść do sąsiada? Wyrzucić?
Fajnie samemu w mieszkaniu, choć przydałoby się towarzystwo. Zwłaszcza płci męskiej. Bo i resztki by pozjadał i słoiki pootwierał.
Aaaa... mam pająka w łazience. I co z nim zrobić?
Nie, mieszkanie w pojedynkę ma zbyt wiele minusów.
A że truskawki to rzekomo wyborny afrodyzjak... Tym bardziej przydałby się ktoś to wyjedzenia tej michy.
poniedziałek, 17 czerwca 2013
środa, 12 czerwca 2013
Zdania, których nigdy nie usłyszysz...
W najlepsze trwa sezon fanpejdży (fanpejdżów?!) w stylu:
Zdania, których nigdy nie usłyszysz w Krakowie.
Słowa, których nigdy nie wypowiadają warszawiacy.
Zdania, których nigdy nie wypowiadają prawnicy.
Zdania, których nie usłyszysz od studentów informatyki.
Słowa, których nie wypowiesz po alkoholu.
Sezonówka? Jak wszystkie spotted/hejted?
A że sezon truskawkowy trwa, powinnam założyć swoją stronę - zdania, których nie wypowiadam:
Ale jestem wyspana i wypoczęta! Dziewięć godzin snu to naprawdę optymalny czas.
Mam tyle czasu do zajęć! Zdążę pójść po bułki do piekarni, wrócę i zrobię sobie pyszne śniadanko.
Czemu moje zajęcia tak szybko się kończą? Posłuchałabym jeszcze o teorii znaku w językoznawstwie strukturalnym.
Codziennie ćwiczę.
Wieczory mam dla siebie, SPA, serial, winko w towarzystwie... Dzięki temu bezstresowo zasypiam.
Kochanie, gotujesz najlepsze obiady!
Nie wiem, gdzie pojechać na wakacje...
Chętnie posprzątam!
Tak, znam się na komputerach, obsługa BIOS-u to podstawa.
Nadmierne picie kawy szkodzi zdrowiu.
Narzekanie utrudnia i mąci życie, trzeba się cieszyć tym, co mamy ;)
Nie, nie lej mi już wódki, za dużo wypiłam.
Oprócz tych klasyków, znalazłoby się kilka aktualnych:
Jeszcze żadnej sesji nie musiałam przedłużać.
Jestem za wycofaniem sesji poprawkowej we wrześniu.
Wyrycie 6 definicji na pamięć to śmiesznie prosta forma egzaminu :)
A może założyć fanpejdża "Zdania, których nigdy nie przeczytasz na facebooku"...?
Czy kłamie kłamca, który mówi, że kłamie?
Zdania, których nigdy nie usłyszysz w Krakowie.
Słowa, których nigdy nie wypowiadają warszawiacy.
Zdania, których nigdy nie wypowiadają prawnicy.
Zdania, których nie usłyszysz od studentów informatyki.
Słowa, których nie wypowiesz po alkoholu.
Sezonówka? Jak wszystkie spotted/hejted?
A że sezon truskawkowy trwa, powinnam założyć swoją stronę - zdania, których nie wypowiadam:
Ale jestem wyspana i wypoczęta! Dziewięć godzin snu to naprawdę optymalny czas.
Mam tyle czasu do zajęć! Zdążę pójść po bułki do piekarni, wrócę i zrobię sobie pyszne śniadanko.
Czemu moje zajęcia tak szybko się kończą? Posłuchałabym jeszcze o teorii znaku w językoznawstwie strukturalnym.
Codziennie ćwiczę.
Wieczory mam dla siebie, SPA, serial, winko w towarzystwie... Dzięki temu bezstresowo zasypiam.
Kochanie, gotujesz najlepsze obiady!
Nie wiem, gdzie pojechać na wakacje...
Chętnie posprzątam!
Tak, znam się na komputerach, obsługa BIOS-u to podstawa.
Nadmierne picie kawy szkodzi zdrowiu.
Narzekanie utrudnia i mąci życie, trzeba się cieszyć tym, co mamy ;)
Nie, nie lej mi już wódki, za dużo wypiłam.
Oprócz tych klasyków, znalazłoby się kilka aktualnych:
Jeszcze żadnej sesji nie musiałam przedłużać.
Jestem za wycofaniem sesji poprawkowej we wrześniu.
Wyrycie 6 definicji na pamięć to śmiesznie prosta forma egzaminu :)
A może założyć fanpejdża "Zdania, których nigdy nie przeczytasz na facebooku"...?
Czy kłamie kłamca, który mówi, że kłamie?
niedziela, 2 czerwca 2013
Podsłuchane
Fragmenty rozmów podsłuchane w autobusie czy supermarkecie bywają inspirujące.
Dziś, wybierając w Lidlu warzywa na sałatkę, oglądałam paczkę rukoli. Odłożyłam, a po tę samą paczuszkę sięgnęła kobieta, wiek ok. 45 lat. Rzuciła do (prawdopodobnie) męża:
- Chcesz to?
- Nie wiem. Ty jesteś ministrem żywienia i finansów.
- Ale ja się pytam, czy będziesz to jadł?
- No nie wiem. Jak mi każesz, to zjem.
- No to będziesz jadł.
Po czym wrzuciła dwa opakowania rukoli do kosza.
Rozbawiła mnie ta sytuacja, ale i dała do myślenia. Żona jako minister żywienia i finansów? Hmm, chyba właśnie tak jest?
Dziś, wybierając w Lidlu warzywa na sałatkę, oglądałam paczkę rukoli. Odłożyłam, a po tę samą paczuszkę sięgnęła kobieta, wiek ok. 45 lat. Rzuciła do (prawdopodobnie) męża:
- Chcesz to?
- Nie wiem. Ty jesteś ministrem żywienia i finansów.
- Ale ja się pytam, czy będziesz to jadł?
- No nie wiem. Jak mi każesz, to zjem.
- No to będziesz jadł.
Po czym wrzuciła dwa opakowania rukoli do kosza.
Rozbawiła mnie ta sytuacja, ale i dała do myślenia. Żona jako minister żywienia i finansów? Hmm, chyba właśnie tak jest?
sobota, 1 czerwca 2013
Rainy days never say goodbye...
Sto lat mnie tu nie było.
Nie pisałam, nie czytałam, nie wchodziłam, nie przeglądałam.
Sprawdzanie prac licencjackich, pisanie prezentacji maturalnych, udzielanie korepetycji, na dalszym planie swoje obowiązki i nauka, a gdzieś między tym jakaś namiastka życia.
Dalej pada, siedzę sama w pustym mieszkaniu, popijam jakąś lurę "3w1" i wiem, że muszę, ale tak bardzo już nie daję rady, nie mam ochoty, chce mi się spać... Aż trafiłam tutaj.
Ach, te deszczowe dni...
Remember that piano
So delightful unusual
That classic sensation
Sentimental confusion
Used to say
I like Chopin
Love me now and again
Rainy days never say goodbye
To desire when we are together
Rainy days growing in your eyes
Tell me where's my way
Imagine your face
In a sunshine reflection
A vision of blue skies
Forever distractions
Nie pisałam, nie czytałam, nie wchodziłam, nie przeglądałam.
Sprawdzanie prac licencjackich, pisanie prezentacji maturalnych, udzielanie korepetycji, na dalszym planie swoje obowiązki i nauka, a gdzieś między tym jakaś namiastka życia.
Dalej pada, siedzę sama w pustym mieszkaniu, popijam jakąś lurę "3w1" i wiem, że muszę, ale tak bardzo już nie daję rady, nie mam ochoty, chce mi się spać... Aż trafiłam tutaj.
Ach, te deszczowe dni...
Remember that piano
So delightful unusual
That classic sensation
Sentimental confusion
Used to say
I like Chopin
Love me now and again
Rainy days never say goodbye
To desire when we are together
Rainy days growing in your eyes
Tell me where's my way
Imagine your face
In a sunshine reflection
A vision of blue skies
Forever distractions
niedziela, 28 kwietnia 2013
Penderecki, Bajor i my
Intensywne odwiedzanie filharmonii w ostatnich dniach dość zmieniło moje zdanie na temat tej instytucji...
1. Rewelacja sezonu! Dyrygent i kompozytor maestro Krzysztof Penderecki!
Uwielbiam twórczość Pendereckiego. Odkąd dowiedziałam się o koncercie, na bieżąco śledziłam filharmonijne aktualności. Ku mojej uciesze (wówczas) - bilety na koncert w ramach Dni Opola były sponsorowane i kosztowały symboliczne 10 zł! Nie poszłam na zajęcia, by ustawić się w kolejce do kasy jeszcze przed jej otwarciem. Kiedy ujrzałam kolejkę - mój entuzjazm opadł, ale dzielnie ustawiłam się w szarym ogonku i czekałam. Jakież plotki się niosły wśród podirytowanych czekających!
- W tym mieście tak bardzo nic się nie dzieje, że ludzie spragnieni są kultury jak kania dżdżu.
- Eee tam, kultury! Pani, to jest biznes!
- Słyszeliście, nie ma ograniczeń! Ci z przodu pewnie biorą po 20 sztuk!
- Jakiś facet nakupił ile się dało i sprzedaje z boku po 50 zł... A patrzcie, jakie ma branie!
- Noż cholerka, to trzeba policję wezwać!
- Biorą, bo biletów już nie ma... Ale jest jeszcze koncert Opolanie Opolanom w niedzielę...
2. Skoro już poświęciłam zajęcia i tyle stałam w tej kolejce, nie poddawałam się i czekałam po bilety na koncert niedzielny. Udało się! Wzięłam dla siebie, koleżanki i jej męża.
Okazało się, ze mąż koleżanki wziął dla nich i dla mnie. Uuu, interes biletami?
3. Próbuję odsprzedać bilety. Kosztowały dychę - chcę dychę. Są chętni i znikają. W końcu piszę zachęcającego posta dla swoich znajomych... Zainteresowanie przekroczyło moje oczekiwania... Wszystkie koleżanki chcą... Lecę do kasy filharmonii zapytać, czy mają jeszcze. Nie ma, ale ktoś zwrócił bilety na Pendereckiego. EUFORIA! A jednak - jak kocha, to wróci.
4. Idę na Pendereckiego!!!
Spotykam mnóstwo znajomych twarzy z "muzycznej śmietanki" i czuję się bardzo dostojnie z faktem, że znam ich wszystkich.
Penderecki - Klasa sama w sobie. Przez duże "K". A przy tym z poczuciem humoru.
Za to pani zapowiadająca koncert, nie dość, że w pięknej czarnej sukni z trenem, to jeszcze głosem takim, jakbyśmy się zgromadzili z okazji pogrzebu Pendereckiego (oby żył długo!). Przez moment wszyscy myśleliśmy, że stało się coś złego i koncert zostanie odwołany.
5. Jak się odchamiać, to skutecznie. Dwa dni później idę więc z koleżankami z roku na koncert Opolanie Opolanom. Michał Bajor, Anna Panas, Big Bandy szkół muzycznych i wiele mniej znanych gwiazd opolskiej sceny. Super inicjatywa! Brakowało mi przygotowanego programu koncertu, bo nie wiadomo było, kto teraz, z jakim repertuarem... Każdy artysta wykonywał 2-3 utwory (trochę mało... chociaż dzięki temu koncert nie trwał do północy), całość dynamicznie się zmieniała, panowie technicy sprawnie wynosili i donosili sprzęty. Niezbyt odpowiadało mi tematyczne rozplanowanie występów - tu jestem wzruszona po sonacie skrzypcowej, a następny artysta wchodzi z piosenką literacką z mocnym towarzyszeniem gitar i perkusji.
6. Pora w końcu stanąć po drugiej stronie. Występ z chórem na scenie filharmonii - bezcenne doświadczenie. Kłopoty organizacyjno-logistyczne przed nim - jeszcze bardziej.
Wieczny problem z przejęciem sali koncertowej na próbę, poprawianie plakatów, by dwa dni przed koncertem dowiedzieć się, że jednak obowiązują wejściówki...
Trochę trema, trochę nerwy, trochę żal, że ktoś nie przyjdzie... A potem wielka satysfakcja. Mimo paru niedociągnięć.
Impreza po koncercie - jedna z lepszych.
Po wielkim umuzykalnieniu pora wrócić do pracy zaliczeniowej z literatury Młodej Polski i nomen omen poczuć, co to znaczy dekadentyzm. Śmieszne, że kiedyś lubiłam mentalność tej epoki, wydawała mi się taka bliska. Teraz serdecznie nienawidzę tej pozy, tej maniery, tej reżyserii,... Męczę się z tym: z czasem, z sytuacją i sama ze sobą.
A gdyby tak powiedzieć DOŚĆ!, rzucić to wszystko i pójść na koncert...?
1. Rewelacja sezonu! Dyrygent i kompozytor maestro Krzysztof Penderecki!
Uwielbiam twórczość Pendereckiego. Odkąd dowiedziałam się o koncercie, na bieżąco śledziłam filharmonijne aktualności. Ku mojej uciesze (wówczas) - bilety na koncert w ramach Dni Opola były sponsorowane i kosztowały symboliczne 10 zł! Nie poszłam na zajęcia, by ustawić się w kolejce do kasy jeszcze przed jej otwarciem. Kiedy ujrzałam kolejkę - mój entuzjazm opadł, ale dzielnie ustawiłam się w szarym ogonku i czekałam. Jakież plotki się niosły wśród podirytowanych czekających!
- W tym mieście tak bardzo nic się nie dzieje, że ludzie spragnieni są kultury jak kania dżdżu.
- Eee tam, kultury! Pani, to jest biznes!
- Słyszeliście, nie ma ograniczeń! Ci z przodu pewnie biorą po 20 sztuk!
- Jakiś facet nakupił ile się dało i sprzedaje z boku po 50 zł... A patrzcie, jakie ma branie!
- Noż cholerka, to trzeba policję wezwać!
- Biorą, bo biletów już nie ma... Ale jest jeszcze koncert Opolanie Opolanom w niedzielę...
2. Skoro już poświęciłam zajęcia i tyle stałam w tej kolejce, nie poddawałam się i czekałam po bilety na koncert niedzielny. Udało się! Wzięłam dla siebie, koleżanki i jej męża.
Okazało się, ze mąż koleżanki wziął dla nich i dla mnie. Uuu, interes biletami?
3. Próbuję odsprzedać bilety. Kosztowały dychę - chcę dychę. Są chętni i znikają. W końcu piszę zachęcającego posta dla swoich znajomych... Zainteresowanie przekroczyło moje oczekiwania... Wszystkie koleżanki chcą... Lecę do kasy filharmonii zapytać, czy mają jeszcze. Nie ma, ale ktoś zwrócił bilety na Pendereckiego. EUFORIA! A jednak - jak kocha, to wróci.
4. Idę na Pendereckiego!!!
Spotykam mnóstwo znajomych twarzy z "muzycznej śmietanki" i czuję się bardzo dostojnie z faktem, że znam ich wszystkich.
Penderecki - Klasa sama w sobie. Przez duże "K". A przy tym z poczuciem humoru.
Za to pani zapowiadająca koncert, nie dość, że w pięknej czarnej sukni z trenem, to jeszcze głosem takim, jakbyśmy się zgromadzili z okazji pogrzebu Pendereckiego (oby żył długo!). Przez moment wszyscy myśleliśmy, że stało się coś złego i koncert zostanie odwołany.
5. Jak się odchamiać, to skutecznie. Dwa dni później idę więc z koleżankami z roku na koncert Opolanie Opolanom. Michał Bajor, Anna Panas, Big Bandy szkół muzycznych i wiele mniej znanych gwiazd opolskiej sceny. Super inicjatywa! Brakowało mi przygotowanego programu koncertu, bo nie wiadomo było, kto teraz, z jakim repertuarem... Każdy artysta wykonywał 2-3 utwory (trochę mało... chociaż dzięki temu koncert nie trwał do północy), całość dynamicznie się zmieniała, panowie technicy sprawnie wynosili i donosili sprzęty. Niezbyt odpowiadało mi tematyczne rozplanowanie występów - tu jestem wzruszona po sonacie skrzypcowej, a następny artysta wchodzi z piosenką literacką z mocnym towarzyszeniem gitar i perkusji.
6. Pora w końcu stanąć po drugiej stronie. Występ z chórem na scenie filharmonii - bezcenne doświadczenie. Kłopoty organizacyjno-logistyczne przed nim - jeszcze bardziej.
Wieczny problem z przejęciem sali koncertowej na próbę, poprawianie plakatów, by dwa dni przed koncertem dowiedzieć się, że jednak obowiązują wejściówki...
Trochę trema, trochę nerwy, trochę żal, że ktoś nie przyjdzie... A potem wielka satysfakcja. Mimo paru niedociągnięć.
Impreza po koncercie - jedna z lepszych.
Po wielkim umuzykalnieniu pora wrócić do pracy zaliczeniowej z literatury Młodej Polski i nomen omen poczuć, co to znaczy dekadentyzm. Śmieszne, że kiedyś lubiłam mentalność tej epoki, wydawała mi się taka bliska. Teraz serdecznie nienawidzę tej pozy, tej maniery, tej reżyserii,... Męczę się z tym: z czasem, z sytuacją i sama ze sobą.
A gdyby tak powiedzieć DOŚĆ!, rzucić to wszystko i pójść na koncert...?
niedziela, 21 kwietnia 2013
The Human Body Exhibition
Kilka refleksji z niezwykłej wystawy, którą miałam okazję obejrzeć w zeszłym tygodniu:
Szokująca, kontrowersyjna, zmieni Twoje życie - tak reklamuje się wystawę The Human Body. Hmm... Kontrowersyjny może być fakt, że eksponaty wykonane są z ciał ludzkich. Osoby te, w większości ludzie nauki, z uniwersytetu w Chinach, przed śmiercią zadeklarowały chęć, by ich ciała wykorzystano w celach naukowych. Nie są to ciała młodych skazańców odkupione od władz chińskich - ta mylna informacja prowadzi nas do postaci Doktora Śmierci, Gunthera von Hagensa. Von Hagens opatentował metodę plastynacji - tą też metodą zostały zakonserwowane ciała na wystawie w Krakowie, jednak nie jest on twórcą tej wystawy!
W słoneczny dzień, po wejściu do klubu Fabryka, uderzyła nas fala zimna. Niechętnie oddaliśmy płaszcze do szatni. Mili panowie zapewniali nas jednak, że w dalszych pomieszczeniach jest cieplej. I było. Jakąś miejską legendą są pogłoski, że w galerii jest bardzo zimno, żeby ciała się nie niszczyły ;)
Jestem osobą raczej przewrażliwioną - mdleję na widok krwi, stąd jestem z siebie dumna, że w ogóle na tę wystawę się wybrałam i ją przeżyłam. Gdzieś w czwartej sali, tej z narządami układu trawiennego, zaczęło ściskać mnie w brzuchu. Czułam swoje zaniedbane jelita i błonkę w żołądku. Zastanawiałam się, jak wygląda moja wątroba - zestawione były ze sobą zdrowa i marska. Szokiem były płuca palacza - wyglądają jak asfalt!!!
Sala z płodami też taka nieprzyjemna.
Największym zdumieniem był jednak jajnik z potworniakiem. Nigdy w szkole nikt nie mówił o takim nowotworze. Po powrocie od razu sprawdziłam w wikipedii. Rzeczywiście, w jajniku mogą rozwijać się inne części ciała, najczęściej włosy i zęby. Eksponat przedstawiał rozcięty jajnik z gęstym kołtunem włosów. Okropne!
Obrzydliwy był też wycinek okrężnicy z nowotworem. Za to sam odbyt bardzo ciekawy - możemy oglądać swoje ręce, paznokcie, pępek, a do dupy zajrzeć ciężko.
Manekiny ustawione były w najróżniejsze pozy - dyrygent z pałeczką, sportowiec z piłką, zgarbiony czytający książkę. Oglądając je aż ciężko było uwierzyć, że to jeszcze kilka lat temu byli normalnie funkcjonujący ludzie, robiący zakupy, jedzący ryż, spacerujący wieczorem...
Kontrowersyjna sztuka? A bo ja wiem. Dla mnie bardziej edukacja. Na pewno wielka pomoc dla szkicujących. Obowiązkowa dla maturzystów zdających biologię! Dobra lekcja (życia?).
Czy sztuka? Tak, jeżeli potraktujemy nasze ciało jako boskie arcydzieło. Idealnie funkcjonujące, zorganizowane, zsynchronizowane. I przez nasze nadużycia, zaniedbania - oszpecone.
Szokująca, kontrowersyjna, zmieni Twoje życie - tak reklamuje się wystawę The Human Body. Hmm... Kontrowersyjny może być fakt, że eksponaty wykonane są z ciał ludzkich. Osoby te, w większości ludzie nauki, z uniwersytetu w Chinach, przed śmiercią zadeklarowały chęć, by ich ciała wykorzystano w celach naukowych. Nie są to ciała młodych skazańców odkupione od władz chińskich - ta mylna informacja prowadzi nas do postaci Doktora Śmierci, Gunthera von Hagensa. Von Hagens opatentował metodę plastynacji - tą też metodą zostały zakonserwowane ciała na wystawie w Krakowie, jednak nie jest on twórcą tej wystawy!
W słoneczny dzień, po wejściu do klubu Fabryka, uderzyła nas fala zimna. Niechętnie oddaliśmy płaszcze do szatni. Mili panowie zapewniali nas jednak, że w dalszych pomieszczeniach jest cieplej. I było. Jakąś miejską legendą są pogłoski, że w galerii jest bardzo zimno, żeby ciała się nie niszczyły ;)
Jestem osobą raczej przewrażliwioną - mdleję na widok krwi, stąd jestem z siebie dumna, że w ogóle na tę wystawę się wybrałam i ją przeżyłam. Gdzieś w czwartej sali, tej z narządami układu trawiennego, zaczęło ściskać mnie w brzuchu. Czułam swoje zaniedbane jelita i błonkę w żołądku. Zastanawiałam się, jak wygląda moja wątroba - zestawione były ze sobą zdrowa i marska. Szokiem były płuca palacza - wyglądają jak asfalt!!!
Sala z płodami też taka nieprzyjemna.
Największym zdumieniem był jednak jajnik z potworniakiem. Nigdy w szkole nikt nie mówił o takim nowotworze. Po powrocie od razu sprawdziłam w wikipedii. Rzeczywiście, w jajniku mogą rozwijać się inne części ciała, najczęściej włosy i zęby. Eksponat przedstawiał rozcięty jajnik z gęstym kołtunem włosów. Okropne!
Obrzydliwy był też wycinek okrężnicy z nowotworem. Za to sam odbyt bardzo ciekawy - możemy oglądać swoje ręce, paznokcie, pępek, a do dupy zajrzeć ciężko.
Manekiny ustawione były w najróżniejsze pozy - dyrygent z pałeczką, sportowiec z piłką, zgarbiony czytający książkę. Oglądając je aż ciężko było uwierzyć, że to jeszcze kilka lat temu byli normalnie funkcjonujący ludzie, robiący zakupy, jedzący ryż, spacerujący wieczorem...
Kontrowersyjna sztuka? A bo ja wiem. Dla mnie bardziej edukacja. Na pewno wielka pomoc dla szkicujących. Obowiązkowa dla maturzystów zdających biologię! Dobra lekcja (życia?).
Czy sztuka? Tak, jeżeli potraktujemy nasze ciało jako boskie arcydzieło. Idealnie funkcjonujące, zorganizowane, zsynchronizowane. I przez nasze nadużycia, zaniedbania - oszpecone.
sobota, 13 kwietnia 2013
Miłosz + Klimt
O, usta na wpół rozchylone, oczy przymknięte, różowa
sutka w obnażonej twojej nagości, Judyto!
Z wyobrażeniem ciebie oni, biegnący do
ataku, rozrywani wybuchami artyleryjskich
pocisków, spadający w doły, w zgniliznę!
O, lite złoto twoich tkanin, naszyjnika z rzędami
drogich kamieni, Judyto, na takie ich pożegnanie!
piątek, 12 kwietnia 2013
In chocolate we trust!
12 kwietnia - Światowy Dzień Czekolady
I choć śmieszą mnie te wszystkie kuriozalne święta (Dzień Spania w Miejscach Publicznych, Dzień Papieru, Dzień Grzyba, Dzień Dyplomaty, Dzień Pizzy, Dzień Sprzątania Biurka, Dzień Masturbacji, Dzień Spedytora, Dzień Bez Stanika, Dzień Czerwonego Kapturka, Dzień Białych Skarpetek, ..., ..., ...) - jak tu nie czcić CZEKOLADY?
"Terapeuta powiedział mi, że sposobem na prawdziwy wewnętrzny spokój jest kończenie tego, co się zaczęło. Jak na razie skończyłem dwie paczki M&M'sów i czekoladowe ciasto. Od razu czuję się lepiej." Dave Barry
Wszystkiego czekoladowego!
I choć śmieszą mnie te wszystkie kuriozalne święta (Dzień Spania w Miejscach Publicznych, Dzień Papieru, Dzień Grzyba, Dzień Dyplomaty, Dzień Pizzy, Dzień Sprzątania Biurka, Dzień Masturbacji, Dzień Spedytora, Dzień Bez Stanika, Dzień Czerwonego Kapturka, Dzień Białych Skarpetek, ..., ..., ...) - jak tu nie czcić CZEKOLADY?
"Terapeuta powiedział mi, że sposobem na prawdziwy wewnętrzny spokój jest kończenie tego, co się zaczęło. Jak na razie skończyłem dwie paczki M&M'sów i czekoladowe ciasto. Od razu czuję się lepiej." Dave Barry
Wszystkiego czekoladowego!
I jeszcze: jak zjeść czekoladę i mieć czekoladę:
wtorek, 9 kwietnia 2013
Lux ex facebook
Wychodziłam właśnie z Tesco, kiedy usłyszałam niesamowite trele jakiegoś ptaszka... Aż się obejrzałam.
Z równoległej alejki wyszła jakaś staruszka, miała wyblakłe włosy farbowane na fioletowo i krzywe zęby.
- Czy to ptak tak pięknie śpiewa?
- Tak - odpowiedziałam.
- Ptaki tak śpiewają! A tu tak ponuro. Kiedyż ta wiosna przyjdzie?
- Oby jak najprędzej. Miejmy nadzieję - dodałam z uśmiechem.
I chyba popełniłam błąd.
- O nie, to świat się musi zmienić! Jak to powiedział nasz kochany Franciszek - nie będzie dobrej pogody, dopóki ludzie nie będą dobrzy! Bo tak źle się dzieje na tym świecie - ludzie zatracili swoje człowieczeństwo! Co za czasy!
Tu pada jakiś cytat Wyszyńskiego, potem pyta mnie, czy wiem, co to loża masońska, że to sataniści, że Tusk do nich należy, że ostatnią nadzieją jest modlitwa do Matki Boskiej, że apel jasnogórski i różaniec trzeba odmawiać, o tajemnicy fatimskiej...
Przyznałam jej rację, pokiwałam pokornie głową.
Choć zmierzałyśmy w tym samym kierunku, przeprosiłam, skręciłam w prawo i z uśmiechem życzyłam miłego dnia. Wręcz oburzona staruszka wróciła do mnie:
- Polskiego, szczęśliwego dnia! Nie "miłego", tego nas nauczyła Unia Europejska! Unia to najgorszy manipulator naszych polityków, to kolejny rozbiór Polski! A Putin, a Ameryka? Tym na górze się w głowach poprzewracało! Jedyne co możemy, to modlić się za nich. I musimy!
Znów pokiwałam głową. Kobieta złapała mnie za nadgarstek.
- I powiem to Pani, bo Pani na to zasługuje: jeżeli będziemy szanowali naszą wiarę, to mamy szanse na życie w tym świecie. Pani nosi w sobie światło. Wszystkiego dobrego.
Podziękowałam, z uśmiechem rzuciłam "do widzenia" i pognałam w swoją stronę.
"Pani nosi w sobie światło"....
Kim była ta kobieta? Jakąś wieszczką? Czemu zawdzięczam to kuriozalne spotkanie? Jeżeli rzeczywiście to JA jestem jednostką wybraną? Muszę zacząć rewolucję w tym kraju, żeby nie zatracić resztki humanizmu?
Tak, to jest impuls!
Zacznę działać!
Po zajęciach wróciłam do mieszkania i zalogowałam się na facebooku.
Z równoległej alejki wyszła jakaś staruszka, miała wyblakłe włosy farbowane na fioletowo i krzywe zęby.
- Czy to ptak tak pięknie śpiewa?
- Tak - odpowiedziałam.
- Ptaki tak śpiewają! A tu tak ponuro. Kiedyż ta wiosna przyjdzie?
- Oby jak najprędzej. Miejmy nadzieję - dodałam z uśmiechem.
I chyba popełniłam błąd.
- O nie, to świat się musi zmienić! Jak to powiedział nasz kochany Franciszek - nie będzie dobrej pogody, dopóki ludzie nie będą dobrzy! Bo tak źle się dzieje na tym świecie - ludzie zatracili swoje człowieczeństwo! Co za czasy!
Tu pada jakiś cytat Wyszyńskiego, potem pyta mnie, czy wiem, co to loża masońska, że to sataniści, że Tusk do nich należy, że ostatnią nadzieją jest modlitwa do Matki Boskiej, że apel jasnogórski i różaniec trzeba odmawiać, o tajemnicy fatimskiej...
Przyznałam jej rację, pokiwałam pokornie głową.
Choć zmierzałyśmy w tym samym kierunku, przeprosiłam, skręciłam w prawo i z uśmiechem życzyłam miłego dnia. Wręcz oburzona staruszka wróciła do mnie:
- Polskiego, szczęśliwego dnia! Nie "miłego", tego nas nauczyła Unia Europejska! Unia to najgorszy manipulator naszych polityków, to kolejny rozbiór Polski! A Putin, a Ameryka? Tym na górze się w głowach poprzewracało! Jedyne co możemy, to modlić się za nich. I musimy!
Znów pokiwałam głową. Kobieta złapała mnie za nadgarstek.
- I powiem to Pani, bo Pani na to zasługuje: jeżeli będziemy szanowali naszą wiarę, to mamy szanse na życie w tym świecie. Pani nosi w sobie światło. Wszystkiego dobrego.
Podziękowałam, z uśmiechem rzuciłam "do widzenia" i pognałam w swoją stronę.
"Pani nosi w sobie światło"....
Kim była ta kobieta? Jakąś wieszczką? Czemu zawdzięczam to kuriozalne spotkanie? Jeżeli rzeczywiście to JA jestem jednostką wybraną? Muszę zacząć rewolucję w tym kraju, żeby nie zatracić resztki humanizmu?
Tak, to jest impuls!
Zacznę działać!
Po zajęciach wróciłam do mieszkania i zalogowałam się na facebooku.
wtorek, 2 kwietnia 2013
piątek, 29 marca 2013
O Haupt voll Blut und Wunden
Boże Narodzenie ma swój urok w "otoczce": choinki, światełka, pseudo-kolędy, śnieżek...
Wielkanoc już nie. Zajączki, kurczaczki, jajeczka mało mnie wzruszają. Wielkie porządki, pieczenie mnóstwa ciast, skrobanie jaj, przygotowanie święconki - już bardziej (angażują, niekoniecznie wzruszają).
Same święta - jest ciepło i rodzinnie, zjemy za dużo ciasta, pogadamy, obejrzymy Shreka albo inne ustrojstwo w tv, odwiedzimy babcie i ciotki, pójdziemy na cmentarz, przy pogodzie pospacerujemy. Nic szczególnego. Jak w każdą niedzielę.
Punktem szczytowym jest Triduum Paschalne, a w nim szczególnie Wigilia Paschalna.
Triduum wiąże się z tym, że więcej czasu spędzam w kościele niż w domu. Ale nie zamieniłabym tego nigdy! Ciemność, skupienie, cisza, stopniowe rozjaśnianie kościoła świecami, w końcu zapalane są wszystkie światła, odzywają się organy i śpiewamy uroczyste "Gloria" - znam to na pamięć, a co roku przechodzą mnie dreszcze.
W mojej parafii tradycyjnie od przeniesienia Tabernakulum do Ciemnicy aż do wielkanocnej "Glorii" milczą organy. Ma to swój urok i podkreśla specyfikę Triduum.
Ale trochę szkoda, bo jest tyle cudownych chorałów Bacha, które aż prosi się zagrać...
Wielkanoc już nie. Zajączki, kurczaczki, jajeczka mało mnie wzruszają. Wielkie porządki, pieczenie mnóstwa ciast, skrobanie jaj, przygotowanie święconki - już bardziej (angażują, niekoniecznie wzruszają).
Same święta - jest ciepło i rodzinnie, zjemy za dużo ciasta, pogadamy, obejrzymy Shreka albo inne ustrojstwo w tv, odwiedzimy babcie i ciotki, pójdziemy na cmentarz, przy pogodzie pospacerujemy. Nic szczególnego. Jak w każdą niedzielę.
Punktem szczytowym jest Triduum Paschalne, a w nim szczególnie Wigilia Paschalna.
Triduum wiąże się z tym, że więcej czasu spędzam w kościele niż w domu. Ale nie zamieniłabym tego nigdy! Ciemność, skupienie, cisza, stopniowe rozjaśnianie kościoła świecami, w końcu zapalane są wszystkie światła, odzywają się organy i śpiewamy uroczyste "Gloria" - znam to na pamięć, a co roku przechodzą mnie dreszcze.
W mojej parafii tradycyjnie od przeniesienia Tabernakulum do Ciemnicy aż do wielkanocnej "Glorii" milczą organy. Ma to swój urok i podkreśla specyfikę Triduum.
Ale trochę szkoda, bo jest tyle cudownych chorałów Bacha, które aż prosi się zagrać...
środa, 27 marca 2013
Żółknięcie
Tkwienie za długo w tym samym stanie niszczy.
Codziennie rano odsuwam firankę z nadzieją, że ujrzę zieloną soczystą trawkę i delikatne promyki wiosennego słonka. Pocieszam się, że nie ma kałuż, albo że już prawie stopniał śnieg... Ale ileż można?!
Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek tak bardzo potrzebowała wiosny jak teraz.
Tęsknię za tym świeżym powiewem wiatru, za lżejszymi butami, za zwiewnymi apaszkami w miejsce wełnianych szali.
Nie zniosę ani dnia dłużej.
Tak, jak grzeczna licealistka któregoś dnia schleje się do nieprzytomności.
Tak, jak będąca na wiecznej diecie w końcu wpieprzy całą paczę chipsów.
Tak, jak imprezowiczka któryś weekend postanowi spędzić w domu, z rodzicami.
Wędzenie się we własnej gnuśności. A fuu.
Codziennie rano odsuwam firankę z nadzieją, że ujrzę zieloną soczystą trawkę i delikatne promyki wiosennego słonka. Pocieszam się, że nie ma kałuż, albo że już prawie stopniał śnieg... Ale ileż można?!
Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek tak bardzo potrzebowała wiosny jak teraz.
Tęsknię za tym świeżym powiewem wiatru, za lżejszymi butami, za zwiewnymi apaszkami w miejsce wełnianych szali.
Nie zniosę ani dnia dłużej.
Tak, jak grzeczna licealistka któregoś dnia schleje się do nieprzytomności.
Tak, jak będąca na wiecznej diecie w końcu wpieprzy całą paczę chipsów.
Tak, jak imprezowiczka któryś weekend postanowi spędzić w domu, z rodzicami.
Wędzenie się we własnej gnuśności. A fuu.
"Ktoś przewidział tę jesień, bo staniała wódka"
niedziela, 10 marca 2013
To live is to die
W co wierzę?
Pierwsza odpowiedź: w Boga.
Dalej w istnienie aniołów, w siebie (tego czasem mi brakuje), w swoje nieszczęście (rozważam opcjonalną klątwę), w efekt cieplarniany, w magiczne endorfiny mieszkające w czekoladzie, w kolczatki w Australii (bo nigdy ich nie widziałam, a wierzę, że tam żyją), w szczęśliwego pączka w Tłusty Czwartek, w czterolistną koniczynkę (już mniej), w talizmany (a bo ja wiem...)...
A w sny i ich szczególne znaczenie?
Coś jest na rzeczy. Kiedyś nawet kupiłam sobie sennik. Uczyłam się zapamiętywać sny i pisałam je w specjalnym notatniku.
Mówią, że autosugestia, że trąci okultyzmem, albo że głupota - jak te wszystkie horoskopy w gazetach.
Analiza kilku moich snów była trafna (choć i trefna się zdarzyła), a mam kilka takich, których chyba nigdy nie zapomnę.
Pamiętam na przykład, co śniło mi się, kiedy miałam 3 lata, a następnego dnia dowiedziałam się, że mam braciszka. I choć sen nijak miał się do sytuacji - może to kumulacja emocji sprawiła, że kolory tego snu pamiętam do dziś.
Sen tak straszny i intensywny, że obudziłam się z krzykiem, zapocona, albo w pozycji siedzącej też kilka razy mi się zdarzył.
Sen, kiedy po przebudzeniu nie wiedziałam, kim jestem, gdzie i skąd się tu wzięłam.
Sen, kiedy obudziłam się i myślałam, że dalej śnię.
Sen tak realny, że przebudzenie było tak inną rzeczywistością, że nie potrafiłam wrócić.
Półsen.
Świadomy sen.
Sen na jawie... Tu mam problem. Może po prostu poniosły mnie marzenia.
Sny o śmierci zawsze są traumatycznym przeżyciem.
Dzisiejszy był jednak... wyjątkowo.
W jednym śnie spotykam tak ważne dla mnie osoby. Co do M., to pamiętam dokładnie, w co był ubrany i gdzie to się działo. Pamiętam każdy ruch i ton głosu. I moje urażenie, kiedy mi odmówił...
Potem kraksa w lesie, niedaleko mojego domu. Jest Wszystkich Świętych. Są moi rodzice, jest P., jeszcze jacyś ludzie w tle, ciemno, ale jakaś niebieska poświata, jak na filmie. Powoli dojeżdża jakiś samochód. Światła, błysk, trzask (ale bez dźwięku, dziwne...).
Jesteśmy duchami. Ja i P. (Matko, jak wieje Szekspirem!). Jest cicho i głucho, o czymś rozmawiamy, ale nie pamiętam treści, bardziej scenerię.
Ostatnia scena: modlę się nad Jego grobem. Znam to miejsce, wiejski cmentarz. Patrzę na wielki nagrobek, gdzie wypisano Jego wszystkie zasługi i tytuły. Obok jest malutki kamień, tylko imię i nazwisko.
MOJE IMIĘ I NAZWISKO.
Kiedyś już widziałam we śnie swój nagrobek. Widziałam też swój pogrzeb, raz z delegacjami, kiedyś z garstką osób.
Według sennika śmierć przepowiada zmiany... Śmierć bliskiej osoby może zwiastować zerwanie kontaktu.
Hmm... Obudziłam się zapocona i wystraszona. Aż się zmęczyłam. Nie wiedziałam, gdzie jestem. Odruchowo sięgnęłam po telefon. Jedna wiadomość, nieznany numer...
ON, nad którego grobem we śnie się modliłam, zmienił numer telefonu...
Masz ci los - a jednak zmiany.
Odczuwam potrzebę rozmowy ze starym świrusem Freudem.
Pierwsza odpowiedź: w Boga.
Dalej w istnienie aniołów, w siebie (tego czasem mi brakuje), w swoje nieszczęście (rozważam opcjonalną klątwę), w efekt cieplarniany, w magiczne endorfiny mieszkające w czekoladzie, w kolczatki w Australii (bo nigdy ich nie widziałam, a wierzę, że tam żyją), w szczęśliwego pączka w Tłusty Czwartek, w czterolistną koniczynkę (już mniej), w talizmany (a bo ja wiem...)...
A w sny i ich szczególne znaczenie?
Coś jest na rzeczy. Kiedyś nawet kupiłam sobie sennik. Uczyłam się zapamiętywać sny i pisałam je w specjalnym notatniku.
Mówią, że autosugestia, że trąci okultyzmem, albo że głupota - jak te wszystkie horoskopy w gazetach.
Analiza kilku moich snów była trafna (choć i trefna się zdarzyła), a mam kilka takich, których chyba nigdy nie zapomnę.
Pamiętam na przykład, co śniło mi się, kiedy miałam 3 lata, a następnego dnia dowiedziałam się, że mam braciszka. I choć sen nijak miał się do sytuacji - może to kumulacja emocji sprawiła, że kolory tego snu pamiętam do dziś.
Sen tak straszny i intensywny, że obudziłam się z krzykiem, zapocona, albo w pozycji siedzącej też kilka razy mi się zdarzył.
Sen, kiedy po przebudzeniu nie wiedziałam, kim jestem, gdzie i skąd się tu wzięłam.
Sen, kiedy obudziłam się i myślałam, że dalej śnię.
Sen tak realny, że przebudzenie było tak inną rzeczywistością, że nie potrafiłam wrócić.
Półsen.
Świadomy sen.
Sen na jawie... Tu mam problem. Może po prostu poniosły mnie marzenia.
Sny o śmierci zawsze są traumatycznym przeżyciem.
Dzisiejszy był jednak... wyjątkowo.
W jednym śnie spotykam tak ważne dla mnie osoby. Co do M., to pamiętam dokładnie, w co był ubrany i gdzie to się działo. Pamiętam każdy ruch i ton głosu. I moje urażenie, kiedy mi odmówił...
Potem kraksa w lesie, niedaleko mojego domu. Jest Wszystkich Świętych. Są moi rodzice, jest P., jeszcze jacyś ludzie w tle, ciemno, ale jakaś niebieska poświata, jak na filmie. Powoli dojeżdża jakiś samochód. Światła, błysk, trzask (ale bez dźwięku, dziwne...).
Jesteśmy duchami. Ja i P. (Matko, jak wieje Szekspirem!). Jest cicho i głucho, o czymś rozmawiamy, ale nie pamiętam treści, bardziej scenerię.
Ostatnia scena: modlę się nad Jego grobem. Znam to miejsce, wiejski cmentarz. Patrzę na wielki nagrobek, gdzie wypisano Jego wszystkie zasługi i tytuły. Obok jest malutki kamień, tylko imię i nazwisko.
MOJE IMIĘ I NAZWISKO.
Kiedyś już widziałam we śnie swój nagrobek. Widziałam też swój pogrzeb, raz z delegacjami, kiedyś z garstką osób.
Według sennika śmierć przepowiada zmiany... Śmierć bliskiej osoby może zwiastować zerwanie kontaktu.
Hmm... Obudziłam się zapocona i wystraszona. Aż się zmęczyłam. Nie wiedziałam, gdzie jestem. Odruchowo sięgnęłam po telefon. Jedna wiadomość, nieznany numer...
ON, nad którego grobem we śnie się modliłam, zmienił numer telefonu...
Masz ci los - a jednak zmiany.
Odczuwam potrzebę rozmowy ze starym świrusem Freudem.
piątek, 8 marca 2013
Czas na maskę
Odnoszę wrażenie, ze nie było mnie tu od wieków.
Czas...
Wiecznie zabiegana, wiecznie spóźniona.
Tendencja do robienia wszystkiego na ostatnią minutę to już moja cecha charakteru.
Ale z dnia na dzień jest coraz gorzej.
Rzut beretem od uczelni, a nie ma zajęć, na które bym nie przybiegła zdyszana 10 minut po rozpoczęciu (albo 13, kiedy winda nie działa; albo 15, kiedy winda się zacina). Jak mogłam przez 3 lata ogólniaka codziennie dojeżdżać? Wstawać o 5:15, nieraz jeszcze powtórzyć historię przy śniadaniu, nieraz zdążyć zapleść warkocz, nieraz wrócić z podwórka po sweter, bo za zimno? Maszerować przez pola na przystanek, w śniegu, w deszczu, czekać na autobus "bo na dwoje babka wróżyła: przyjedzie albo nie przyjedzie"?
Co się zmieniło, że nawet kiedy nastawię budzik jeszcze prędzej - i tak nie zdążam?
Tak samo myję zęby.
Tak samo szukam skarpetki do pary.
Tak samo podgrzewam mleko do płatków.
Tak samo przeglądam coś (cokolwiek, nawet gazetkę z Lidla) przy śniadaniu.
Tak samo ścielę łóżko i poprawiam poduszkę.
Tak samo pospiesznie wrzucam do torby wszystko, co może się przydać.
Robię sama kanapki - tu zmiana.
Spędzam mnóstwo czasu przed lustrem, bo bez makijażu nie wyjdę.
A nie było tak.
Wydaje mi się, że bez pomalowanych choć trochę oczu wyglądam na chorą.
I zastanawiam się: czy makijaż jest rodzajem maski?
Tej, którą muszę przyodziać, żeby wyjść do ludzi?
Korektor pod oczy, żeby nie były podkrążone, z sińcami, z worami, niewyspane, przepłakane.
Podkład na zmęczoną cerę, z czerwonymi krostkami.
Eyeliner, żeby w ogóle mieć oczy.
Tusz, żeby mieć oczy też za szkłami okularów.
Szminka. Tak, czerwona. Klasyczna. Bo dobrze wygląda. Bo dodaje pewności siebie.
Tyle czasu codziennie rano, żeby namalować maskę.
I nie wiem, nie wiem, gdzie jest granica między "wydobywaniem naturalnego piękna" a zatuszowaniem oznak nieprzespanej nocy. Gdzie zaczyna się codzienny teatr... No dobra, teatrzyk.
Czas...
Wiecznie zabiegana, wiecznie spóźniona.
Tendencja do robienia wszystkiego na ostatnią minutę to już moja cecha charakteru.
Ale z dnia na dzień jest coraz gorzej.
Rzut beretem od uczelni, a nie ma zajęć, na które bym nie przybiegła zdyszana 10 minut po rozpoczęciu (albo 13, kiedy winda nie działa; albo 15, kiedy winda się zacina). Jak mogłam przez 3 lata ogólniaka codziennie dojeżdżać? Wstawać o 5:15, nieraz jeszcze powtórzyć historię przy śniadaniu, nieraz zdążyć zapleść warkocz, nieraz wrócić z podwórka po sweter, bo za zimno? Maszerować przez pola na przystanek, w śniegu, w deszczu, czekać na autobus "bo na dwoje babka wróżyła: przyjedzie albo nie przyjedzie"?
Co się zmieniło, że nawet kiedy nastawię budzik jeszcze prędzej - i tak nie zdążam?
Tak samo myję zęby.
Tak samo szukam skarpetki do pary.
Tak samo podgrzewam mleko do płatków.
Tak samo przeglądam coś (cokolwiek, nawet gazetkę z Lidla) przy śniadaniu.
Tak samo ścielę łóżko i poprawiam poduszkę.
Tak samo pospiesznie wrzucam do torby wszystko, co może się przydać.
Robię sama kanapki - tu zmiana.
Spędzam mnóstwo czasu przed lustrem, bo bez makijażu nie wyjdę.
A nie było tak.
Wydaje mi się, że bez pomalowanych choć trochę oczu wyglądam na chorą.
I zastanawiam się: czy makijaż jest rodzajem maski?
Tej, którą muszę przyodziać, żeby wyjść do ludzi?
Korektor pod oczy, żeby nie były podkrążone, z sińcami, z worami, niewyspane, przepłakane.
Podkład na zmęczoną cerę, z czerwonymi krostkami.
Eyeliner, żeby w ogóle mieć oczy.
Tusz, żeby mieć oczy też za szkłami okularów.
Szminka. Tak, czerwona. Klasyczna. Bo dobrze wygląda. Bo dodaje pewności siebie.
Tyle czasu codziennie rano, żeby namalować maskę.
I nie wiem, nie wiem, gdzie jest granica między "wydobywaniem naturalnego piękna" a zatuszowaniem oznak nieprzespanej nocy. Gdzie zaczyna się codzienny teatr... No dobra, teatrzyk.
niedziela, 10 lutego 2013
Isn't it ironic?
Czy można być urodzonym pechowcem? Czy są ludzie, którzy po prostu mają pecha i już?
Zaczynam wierzyć, że jestem takim człowiekiem, odkąd mieszkam tutaj.
I nie chodzi o wielkie życiowe decyzje, bardziej o codzienne drobiazgi, które jak na złość - właśnie ja psuję.
W pierwszym tygodniu mojego rezydowania, wypadł mi kurek z kuchenki gazowej. Kuchenka peerelowska, kurki wypadały prędzej, ale akurat mnie wypadł z całą sprężynką, nie da się go włożyć, gaz ucieka, co tu robić... Miała być nowa kuchenka. Po 4 miesiącach nie ma. Boję się, że wybuchnie.
Przy odnowionych organach kościelnych łamie się pulpit. Już kiedyś był problem z zawiasem, ale komu wypada? Tak, mnie.
Przed wyjazdem do domu energicznie zasłaniam zasłony w kuchni. Wypada kulka z karnisza. Fuck, znowu mnie. No nic, trudno, kładę na parapecie.
Wracam po tygodniu. O, ktoś włożył kulkę do karnisza. Idę do swojego pokoju, odsłaniam okno... Bum. Coś spada. Połowa uchwytu karnisza. Druga wisi na ścianie. "Wyrzucę i nikt się nie zorientuje!" - pomyślałam chytrze. "Nie, musisz to jakoś skleić" - odpowiedział znający się na rzeczy mężczyzna. Wzięłam klej do wszystkiego "Magik", przysunęłam krzesło... Nie sięgam. Stanęłam na grzejniku, z modlitwą na ustach, by się nie zabić. Posmarowałam klejem, przesunęłam nogę... Spadło, obkleiło parapet i firankę, ale żyję. Próbuję jeszcze raz... Super. Biegnę po miotłę, żeby to jakoś docisnąć. Spada druga połówka uchwytu....
Czy to czasem nie jest tak, że im bardziej chcesz, tym bardziej się nie uda?
Staram się jakoś to wszystko utrzymać, podczas gdy innym osobom wisi: niech zapleśnieje, przewróciło się- niech leży, jakoś to będzie - i jest dobrze. I cóż, niestety, muszę przyznać, że ich motto "Miej wyjebane, a będzie ci dane" - jak najbardziej się sprawdza.
A w sprawach większej wagi?
Wysłuchuję miłosnych wyznań przyjaciółki co do mężczyzny, na którym mi zależy.
Gratuluję i życzę szczęścia na nowej drodze życia, choć wyobrażam sobie siebie na jej miejscu.
...
Pech, ironia losu?
"Tak miało być"?
Nie wiem, w co wierzę.W fatum, w przeznaczenie, w to, że przypadki rządzą rzeczywistością?
Odpowiedziałabym, że po prostu wierzę w siebie, ale multum drobnych sytuacji wokół mnie dzieje się tak bardzo poza moją wolą i kontrolą, że już wątpię.
Może to wszystko po trochu składa się na całość... Może.
Zaczynam wierzyć, że jestem takim człowiekiem, odkąd mieszkam tutaj.
I nie chodzi o wielkie życiowe decyzje, bardziej o codzienne drobiazgi, które jak na złość - właśnie ja psuję.
W pierwszym tygodniu mojego rezydowania, wypadł mi kurek z kuchenki gazowej. Kuchenka peerelowska, kurki wypadały prędzej, ale akurat mnie wypadł z całą sprężynką, nie da się go włożyć, gaz ucieka, co tu robić... Miała być nowa kuchenka. Po 4 miesiącach nie ma. Boję się, że wybuchnie.
Przy odnowionych organach kościelnych łamie się pulpit. Już kiedyś był problem z zawiasem, ale komu wypada? Tak, mnie.
Przed wyjazdem do domu energicznie zasłaniam zasłony w kuchni. Wypada kulka z karnisza. Fuck, znowu mnie. No nic, trudno, kładę na parapecie.
Wracam po tygodniu. O, ktoś włożył kulkę do karnisza. Idę do swojego pokoju, odsłaniam okno... Bum. Coś spada. Połowa uchwytu karnisza. Druga wisi na ścianie. "Wyrzucę i nikt się nie zorientuje!" - pomyślałam chytrze. "Nie, musisz to jakoś skleić" - odpowiedział znający się na rzeczy mężczyzna. Wzięłam klej do wszystkiego "Magik", przysunęłam krzesło... Nie sięgam. Stanęłam na grzejniku, z modlitwą na ustach, by się nie zabić. Posmarowałam klejem, przesunęłam nogę... Spadło, obkleiło parapet i firankę, ale żyję. Próbuję jeszcze raz... Super. Biegnę po miotłę, żeby to jakoś docisnąć. Spada druga połówka uchwytu....
Czy to czasem nie jest tak, że im bardziej chcesz, tym bardziej się nie uda?
Staram się jakoś to wszystko utrzymać, podczas gdy innym osobom wisi: niech zapleśnieje, przewróciło się- niech leży, jakoś to będzie - i jest dobrze. I cóż, niestety, muszę przyznać, że ich motto "Miej wyjebane, a będzie ci dane" - jak najbardziej się sprawdza.
A w sprawach większej wagi?
Wysłuchuję miłosnych wyznań przyjaciółki co do mężczyzny, na którym mi zależy.
Gratuluję i życzę szczęścia na nowej drodze życia, choć wyobrażam sobie siebie na jej miejscu.
...
Pech, ironia losu?
"Tak miało być"?
Nie wiem, w co wierzę.W fatum, w przeznaczenie, w to, że przypadki rządzą rzeczywistością?
Odpowiedziałabym, że po prostu wierzę w siebie, ale multum drobnych sytuacji wokół mnie dzieje się tak bardzo poza moją wolą i kontrolą, że już wątpię.
Może to wszystko po trochu składa się na całość... Może.
czwartek, 7 lutego 2013
Pieśń o Roladzie... czyli "Kto czyta nie błądzi"
Kilka zabawnych obrazków ze strony piktografiki.com, chętnie podsunęłabym niejednemu na polonistyce...
O klasyce się nie dyskutuje - klasykę się zna.
A jak się nie zna?
O klasyce się nie dyskutuje - klasykę się zna.
A jak się nie zna?
...że dziś tłusty czwartek....
Powiedział Bartek, że dziś tłusty czwartek, a Bartkowa uwierzyła, dobrych pączków nasmażyła!
Góra pączków, za tą górą
tłuste placki z konfiturą,
za plackami misa chrustu,
bo to dzisiaj są zapusty.
Przez dzień cały się zajada,
a wieczorem maskarada:
Janek włożył ojca spodnie,
choć mu bardzo niewygodnie,
Zosia – suknię babci Marty
I kapelusz jej podarty,
Franek sadzy wziął z komina,
Bo udawać chce Murzyna.
W tłusty czwartek się swawoli,
później czasem brzuszek boli.
(Wł. Broniewski, Dla dzieci)
Tradycja - rzecz święta!
Już od kilku dni w telewizji mówią o konkursach "kto szybciej wsunie 10 pączków", "ile pączków zjesz w 5 minut", podobno rekordziści zamawiają do swoich domów po 100 sztuk... Odpychające. Trochu żałosne, bo z tradycyjnymi zapustami nic wspólnego nie ma. To już jakiś znak dzisiejszych czasów, że wszystko na pokaz, wszystko dla pieniędzy, dla durnej rozrywki.
Tymczasem u mnie w domu nie kupuje się pączków. Pełne spulchniaczy nijak mają się do tych swojskich, smażonych na smalczyku. W tym roku podarowałam sobie chrust i bezy, które zawsze robiłam z pozostałych białek, za to skusiłam się na przepis z bloga Moje wypieki i zrobiłam angielskie pączki z serka. Pyszne! Dużo lżejsze i z przyjemnym, waniliowym posmakiem jogurtu.
Już od kilku dni w telewizji mówią o konkursach "kto szybciej wsunie 10 pączków", "ile pączków zjesz w 5 minut", podobno rekordziści zamawiają do swoich domów po 100 sztuk... Odpychające. Trochu żałosne, bo z tradycyjnymi zapustami nic wspólnego nie ma. To już jakiś znak dzisiejszych czasów, że wszystko na pokaz, wszystko dla pieniędzy, dla durnej rozrywki.
Tymczasem u mnie w domu nie kupuje się pączków. Pełne spulchniaczy nijak mają się do tych swojskich, smażonych na smalczyku. W tym roku podarowałam sobie chrust i bezy, które zawsze robiłam z pozostałych białek, za to skusiłam się na przepis z bloga Moje wypieki i zrobiłam angielskie pączki z serka. Pyszne! Dużo lżejsze i z przyjemnym, waniliowym posmakiem jogurtu.
Tłusty czwartek to jedyna okazja, kiedy smażymy domowe pączki. Tradycyjne wodzenie niedźwiedzia, babski comber, śledzik, darcie pierza zakończone federbalem - tak się cieszę, że te zwyczaje jeszcze żyją! I choć mocno zmodyfikowane, dostosowane do współczesnej rozrywki - przetrwały.
Kto w tłusty czwartek nie zje pączka, temu nie będzie się darzyło... Profilaktycznie, chociaż jeden musi być!
Efekty pichcenia, niestety w jakości komórkowej:
Efekty pichcenia, niestety w jakości komórkowej:
Rudit jak zwykle uchwyciła sedno sprawy!
sobota, 2 lutego 2013
Pieśni Wolkensteina
Inspiracja na dziś: Oswald von Wolkenstein.
Dziwnej muzyki słucham. To mocny metal, to przedwojenne szlagiery, to pop lat 80., to polonez Chopina, to swingujące brzmienia, to soundtracki, to kompozycje Gershwina, to leniwe jazzowanie, to ballady rockowe, to wyczyny Cezika, to preludia Sawy, (...), aaa ostatnio jeszcze rapowanie w folkowej pieśni, (...)
A tu taki ( hm...średniowieczny czy wczesno-renesansowy?) Wolkenstein. To nie w ramach zadania z historii muzyki, po prostu zafascynował mnie (wszystkie znaleziska są fascynujące jeszcze bardziej, kiedy wypadałoby się uczyć; dziś stopień fascynacji wzrasta kilkukrotnie).
Ostatnimi czasy szczególnie upodobałam sobie muzyczne dziwolągi.
Podobno wszystko znaczy nic.
Chyba niczego nie słucham...
środa, 30 stycznia 2013
Madeline
Nie chcę, nie umiem, nie dam rady - już to przerabialiśmy, więc obejdzie się bez fajerwerków. Trza przetrwać, trza przewalczyć.
Jak sobie pomagam, kiedy herbata, czekolada, popłakiwanie w poduszko-świnię, rozmowy "budujące" nie pomagają?
Wracam do źródeł.
Oglądam wieczorynki, czytam Czerwonego Kapturka i Kota w Butach.
Dziś Madeline jako najlepszy środek terapeutyczny.
Polecam, zdesperowana i załamana Z.
I pomyśleć, że wcale nie tak dawno (a może i dawno?) legalnie oglądałam wieczorynki (bo teraz trąci to dewiacją...), po wieczorynce kładłam się spać, prosiłam mamę o bajeczkę na dobranoc, rozmawiałyśmy chwilę: o szkole, o marzeniach... Chciałam zostać to pisarką, to malarką, to przedszkolanką. Kiedyś nawet zakonnicą, taką jak pani Clavele. Potem dziennikarką albo panią psycholog.
Kiedy miałam 7 lat, kładłam się we wrześniu z niedowierzaniem "Ojejku, ja już mogę chodzić do szkoły!".
A gdyby tak wrócić...?
Jak sobie pomagam, kiedy herbata, czekolada, popłakiwanie w poduszko-świnię, rozmowy "budujące" nie pomagają?
Wracam do źródeł.
Oglądam wieczorynki, czytam Czerwonego Kapturka i Kota w Butach.
Dziś Madeline jako najlepszy środek terapeutyczny.
Polecam, zdesperowana i załamana Z.
I pomyśleć, że wcale nie tak dawno (a może i dawno?) legalnie oglądałam wieczorynki (bo teraz trąci to dewiacją...), po wieczorynce kładłam się spać, prosiłam mamę o bajeczkę na dobranoc, rozmawiałyśmy chwilę: o szkole, o marzeniach... Chciałam zostać to pisarką, to malarką, to przedszkolanką. Kiedyś nawet zakonnicą, taką jak pani Clavele. Potem dziennikarką albo panią psycholog.
Kiedy miałam 7 lat, kładłam się we wrześniu z niedowierzaniem "Ojejku, ja już mogę chodzić do szkoły!".
A gdyby tak wrócić...?
wtorek, 29 stycznia 2013
No spróbuj!
Obrazek pochodzi z fanpage'a "Jestę kotę jak również doktorantę" na fb i do dnia dzisiejszego pasuje idealnie. A fanpage uwielbiam za akademicki humor, zgrabne połączenie inteligencji z lolcatowym językiem.
Egzamin, który 3/4 grupy oblewa, a ja walczę dzielnie do końca o magiczne literki d-s-t w indeksie. Profesor miesza mnie z błotem, udowadnia, że gówno umiem, "proszę nie zbaczać z tematu, albo wyjść z sali", nie ma słowa "przykłady" - to dla prostaków, są "egzemplifikacje"! Wychodzę wymaglowana z sali, po czym wymiotuję.
Nie wiem, czy z nerwów, czy z obrzydzenia.
Egzamin, który 3/4 grupy oblewa, a ja walczę dzielnie do końca o magiczne literki d-s-t w indeksie. Profesor miesza mnie z błotem, udowadnia, że gówno umiem, "proszę nie zbaczać z tematu, albo wyjść z sali", nie ma słowa "przykłady" - to dla prostaków, są "egzemplifikacje"! Wychodzę wymaglowana z sali, po czym wymiotuję.
Nie wiem, czy z nerwów, czy z obrzydzenia.
Subskrybuj:
Posty (Atom)



























