Koty są wszędzie. Filmiki na youtube, słodkie zdjęcia, demotywatory, kwejk, facebook.
Szał kocich ciał. Internet należy do kotów.
Zabawny przykład żerowania popkultury na kulturze wysokiej (bycie jedyną aktywną osobą na zajęciach z wiedzy o kulturze patroszy psychikę).
Czasy fotoszopu z lepszym lub gorszym efektem - wszędzie.
P.S.: Doszłam do wniosku, że obecnie sztuka nieutylitarna, sztuka dla sztuki jest niemożliwa.
Bo wszystkiego można użyć jako tapety pulpitu.
Dali tymczasowo na pulpicie.
wtorek, 3 kwietnia 2012
poniedziałek, 2 kwietnia 2012
Poezja Karola Wojtyły
Dzisiejsza data miała wielki wymiar 6 lat temu, w pierwszą rocznicę; 5 lat temu - wciąż wielki, potem mniejszy, dzisiaj już coraz mniej pamięta. Może to i dobrze? Bo media wspominają, a nie huczą, bo były znicze i "Barka" bez niepotrzebnych baloników i konkursów piękności.
Wielki papież, Wielki chrześcijanin. Ale pamiętajmy o tym, że także Wielki Człowiek. Wielki Humanista.
Stąd kilka liryków z twórczości Karola Wojtyły.
***
Z wolna słowom odbieram blask,
spędzam myśli jak gromadę cieni,
- z wolna wszystko napełniam nicością,
która czeka na dzień stworzenia.
To dlatego, by otworzyć przestrzeń
dla wyciągniętych Twych rąk,
to dlatego, by przybliżyć wieczność,
w którą byś tchnął.
Nienasycony jednym dniem stworzenia,
coraz większej pożądam nicości,
aby serce nakłonić do tchnienia
Twojej Miłości.
***
To Przyjaciel. Ciągle wracasz pamięcią
do tego poranka zimą.
Tyle lat już wierzyłeś, wiedziałeś na pewno,
a jednak nie możesz wyjść z podziwu.
Pochylony nad lampą, w snopie światła wysoko związanym,
nie podnosząc swej twarzy, bo po co -
- i już nie wiesz, czy tam, tam daleko widziany,
czy tu w głębi zamkniętych oczu -
Jest tam. A tutaj nie ma nic prócz drżenia,
oprócz słów odszukanych z nicości -
ach, zostaje ci jeszcze cząstka tego zdziwienia,
które będzie całą treścią wieczności.
Wybrzeża pełne ciszy
Wielki papież, Wielki chrześcijanin. Ale pamiętajmy o tym, że także Wielki Człowiek. Wielki Humanista.
Stąd kilka liryków z twórczości Karola Wojtyły.
***
Z wolna słowom odbieram blask,
spędzam myśli jak gromadę cieni,
- z wolna wszystko napełniam nicością,
która czeka na dzień stworzenia.
To dlatego, by otworzyć przestrzeń
dla wyciągniętych Twych rąk,
to dlatego, by przybliżyć wieczność,
w którą byś tchnął.
Nienasycony jednym dniem stworzenia,
coraz większej pożądam nicości,
aby serce nakłonić do tchnienia
Twojej Miłości.
***
To Przyjaciel. Ciągle wracasz pamięcią
do tego poranka zimą.
Tyle lat już wierzyłeś, wiedziałeś na pewno,
a jednak nie możesz wyjść z podziwu.
Pochylony nad lampą, w snopie światła wysoko związanym,
nie podnosząc swej twarzy, bo po co -
- i już nie wiesz, czy tam, tam daleko widziany,
czy tu w głębi zamkniętych oczu -
Jest tam. A tutaj nie ma nic prócz drżenia,
oprócz słów odszukanych z nicości -
ach, zostaje ci jeszcze cząstka tego zdziwienia,
które będzie całą treścią wieczności.
Wybrzeża pełne ciszy
Dalekie wybrzeża ciszy zaczynają się tuż za progiem.
Nie pofruniesz tamtędy, jak ptak.
Musisz stanąć i patrzeć coraz głębiej i głębiej,
aż nie zdołasz już odchylić duszy od dna.
Tam już spojrzeń żadna zieleń nie nasyci,
nie powrócą oczy uwięzione.
Myślałeś, że cię życie ukryje przed tamtym Życiem
W głębiny przechylonym.
Z nurtu tego- to wiedz, że nie ma powrotu.
Objęty tajemniczym pięknem wieczności.
Trwać i trwać. Nie przerywać odlotów
cieniom, tylko trwać
Coraz jaśniej i prościej.
Tymczasem wciąż ustępujesz przed Kimś, co stamtąd nadchodzi
zamykając za sobą cicho drzwi izdebki maleńkiej-
a idąc krok łagodzi
- i tą ciszą trafia najgłębiej.
Nie pofruniesz tamtędy, jak ptak.
Musisz stanąć i patrzeć coraz głębiej i głębiej,
aż nie zdołasz już odchylić duszy od dna.
Tam już spojrzeń żadna zieleń nie nasyci,
nie powrócą oczy uwięzione.
Myślałeś, że cię życie ukryje przed tamtym Życiem
W głębiny przechylonym.
Z nurtu tego- to wiedz, że nie ma powrotu.
Objęty tajemniczym pięknem wieczności.
Trwać i trwać. Nie przerywać odlotów
cieniom, tylko trwać
Coraz jaśniej i prościej.
Tymczasem wciąż ustępujesz przed Kimś, co stamtąd nadchodzi
zamykając za sobą cicho drzwi izdebki maleńkiej-
a idąc krok łagodzi
- i tą ciszą trafia najgłębiej.
piątek, 30 marca 2012
...'cause we are born innocent
D. Strinati, Ortega y Gasset, D. MacDonald. Współcześnie kultura jest zaprzeczeniem kultury. Kultura nie ma podziałów. Kultura masowa i popularna już mogą być ze sobą utożsamiane. Kultura popularna jest zaprzeczeniem kultury.
A jednocześnie... Robienie jajecznicy to kultura.
Przedmiot "socjologia kultury" to tautologia, bo socjologia jest kulturą.
Wszystko jest kulturą.
Wszystko, w czym człowiek ma swój udział.
Kultura jest zaprzeczeniem kultury.
Awangarda powstała jako wyraz niesmaku wobec narastającej kultury masowej. Paradoksalnie kultura masowa wchłonęła awangardę.
Idź do empiku. Są kubki kubistyczne (i to nie jest tautologia). Surrealiści na okładkach zeszytów.
Zjawisko ukrytej konsumpcji.
Bądźmy snobami artystycznymi. Kupujmy książki z wysokiej półki.
W empiku.
Zblazowani intelektualiści. Rozkapryszone bachory.
Kiedyś wszystko wydawało się prostsze.
I chyba było?
Kiedyś wydawało mi się, że dychotomia kultura vs natura ma inny wymiar. A ja jestem zawieszona gdzieś między kulturą a naturą.
Okazuje się, że nie. I czuję się totalnie poza tą płaszczyzną.
Sarah McLanchlan i do łóżka.
Czuję, że łóżko to moja płaszczyzna.
Płaszczyzna, przestrzeń, żywioł -> według rozumowania Pitagorasa z Samos.
Tak, żywioł.
...'cause we are born innocent.
A jednocześnie... Robienie jajecznicy to kultura.
Przedmiot "socjologia kultury" to tautologia, bo socjologia jest kulturą.
Wszystko jest kulturą.
Wszystko, w czym człowiek ma swój udział.
Kultura jest zaprzeczeniem kultury.
Awangarda powstała jako wyraz niesmaku wobec narastającej kultury masowej. Paradoksalnie kultura masowa wchłonęła awangardę.
Idź do empiku. Są kubki kubistyczne (i to nie jest tautologia). Surrealiści na okładkach zeszytów.
Zjawisko ukrytej konsumpcji.
Bądźmy snobami artystycznymi. Kupujmy książki z wysokiej półki.
W empiku.
Zblazowani intelektualiści. Rozkapryszone bachory.
Kiedyś wszystko wydawało się prostsze.
I chyba było?
Kiedyś wydawało mi się, że dychotomia kultura vs natura ma inny wymiar. A ja jestem zawieszona gdzieś między kulturą a naturą.
Okazuje się, że nie. I czuję się totalnie poza tą płaszczyzną.
Sarah McLanchlan i do łóżka.
Czuję, że łóżko to moja płaszczyzna.
Płaszczyzna, przestrzeń, żywioł -> według rozumowania Pitagorasa z Samos.
Tak, żywioł.
...'cause we are born innocent.
Frida Kahlo
Prawie od roku. Pisuję, komentuję, narzekam, obserwuję. Między tym trochę muzyki, ulubieni malarze, coś ciekawego, wyniuchanego gdzieś w sieci, trochę własnej tfurczości... Właśnie, tu zawiodłam się na sobie, bo spodziewałam się czegoś więcej. No i wciąż nie podzieliłam się klasyką, kanonem znanym wszystkim, ale jakże bardzo przeze mnie lubianym. Klimt, Mucha, Dali, Frida Kahlo...
Jej brwi są jak wąsiki Dalego.
Uwielbiam te obrazy, tak pełne koloru, ale jakoś bez radości. Dziwnie ponure, choć ciepłe.
Nadrabiam zaległości. Cieszmy się razem.
Jej brwi są jak wąsiki Dalego.
Uwielbiam te obrazy, tak pełne koloru, ale jakoś bez radości. Dziwnie ponure, choć ciepłe.
Nadrabiam zaległości. Cieszmy się razem.
środa, 28 marca 2012
Killing me softly
Wróciłam. Nie wiem, jak się nazywam. Nie wiem, czy tutaj mieszkam, ale mają jakieś łóżko, to wystarczy.
Zabierzcie te wszystkie księgi, tomy i słowniki, dajcie sobie siana z pracami zaliczeniowymi, nie każcie mi grać Bacha na egzaminie. Ientaculum, rex bibendi, triclinium, lectus, pueri ad pedes, panis plebeius - dziwne hasła, które podobno coś oznaczają i zabrały mi całą wczorajszą noc, ale już niezbyt kojarzę.
Roberta Flack na dobranoc.
A potem - pieść mnie Morfeuszu, pieść! Długo i namiętnie.
Jutro dopiero na 8:30. Zdążę wyśnić wszystkie zaległe sny.
Te dobre i te złe. Te o Tobie i te bez Ciebie. Koszmary, w których ciągle się spieszę i nigdzie nie zdążam, w których budzę się w nieznanych miejscach, surrealistyczne dziwactwa. I dobre sny, te w domku nad morzem, w wysokiej trawie pachnącej rosą, te, w których jestem ogrodniczką i prowadzę malutką kwiaciarnię w szwajcarskim miasteczku. I te, w których słyszę "Bach jest wymagający. Artykulacja! Jesteś wszechstronnie uzdolniona i niesamowicie inteligentna, ale trzeba cię doprowadzić do porządku...". To nie sen.
Ale - chwila... Ostatnio obudził mnie ten tekst.
Prześladuje mnie co noc.
Morfeuszu, kochanie... Proszę o inne sny dzisiaj.
Kochajmy się aż do rana.
Do 8:30.
Zabierzcie te wszystkie księgi, tomy i słowniki, dajcie sobie siana z pracami zaliczeniowymi, nie każcie mi grać Bacha na egzaminie. Ientaculum, rex bibendi, triclinium, lectus, pueri ad pedes, panis plebeius - dziwne hasła, które podobno coś oznaczają i zabrały mi całą wczorajszą noc, ale już niezbyt kojarzę.
Roberta Flack na dobranoc.
A potem - pieść mnie Morfeuszu, pieść! Długo i namiętnie.
Jutro dopiero na 8:30. Zdążę wyśnić wszystkie zaległe sny.
Te dobre i te złe. Te o Tobie i te bez Ciebie. Koszmary, w których ciągle się spieszę i nigdzie nie zdążam, w których budzę się w nieznanych miejscach, surrealistyczne dziwactwa. I dobre sny, te w domku nad morzem, w wysokiej trawie pachnącej rosą, te, w których jestem ogrodniczką i prowadzę malutką kwiaciarnię w szwajcarskim miasteczku. I te, w których słyszę "Bach jest wymagający. Artykulacja! Jesteś wszechstronnie uzdolniona i niesamowicie inteligentna, ale trzeba cię doprowadzić do porządku...". To nie sen.
Ale - chwila... Ostatnio obudził mnie ten tekst.
Prześladuje mnie co noc.
Morfeuszu, kochanie... Proszę o inne sny dzisiaj.
Kochajmy się aż do rana.
Do 8:30.
...Strumming my pain with his fingers
Singing my life with his words
niedziela, 25 marca 2012
Birthday weekend
Już wiem, dlaczego lepsze są pomarańczowe filtry w papierosach. Przynajmniej po pijaku nie pomylisz stron i nie odpalisz filtra.
Weekend urodzinowy, osiemnastkowo-rodzinny. Mocno zakrapiany, przejedzony i kilka chwil pod niezliczonymi rzeszami gwiazd... Dobra okazja do obserwacji socjologicznych.
Pokój gościnny, zastawiony stół. Urodziny mamy.
Całą sobotę piekła ciasta i torty, przez tydzień robiła zakupy, by w końcu i tak o czymś i tak zapomnieć, troskała się, czym by w tym roku zaskoczyć gości. Zmęczona siedzi z gośćmi i nie ma ochoty na spróbowanie swoich kulinarnych dzieł. Obsługuje wszystkich, sobie ostatecznie nakłada najmniejsze suche ciastko. To jej urodziny, ale kończy po pierwszym kieliszku, polewa innym. Pilnuje zegarka, bo za kwadrans trzeba włączyć piekarnik, teraz wstawić kurczaka, potem odczekać 7 i pół minuty, żeby nie przypalić. Czy komuś dolać kawy? A może soczku? Goście narzekają, obgadują, jak to goście. A kuzynka zza granicy dzwoniła z życzeniami? Jubilatka siedzi niespokojnie, obserwuje, czego zabrakło, co podać? Komu jakie ciasto dać do domu?
A potem musi znosić naczynia i zmywać... Faceci oczywiście z piwkiem przy swoich laptopach.
Że niby stereotyp? No tak, ale stereotypy skądś się biorą. Mają jakieś korzenie, nie są wyssane z palca.
Bo... jak inaczej mogło to wyglądać?
Nie przepadam za rodzinnymi imprezkami.
Była jeszcze osiemnastka. I obliczyłam właśnie, że na jeszcze jedną osiemnastkę się załapię.
A potem ewentualnie mogę sponsorować osiemnastki swoim dzieciom.
Znajomy hit, miły dla ucha, odświeżony wczoraj. Ach, co to były za czasy!
Weekend urodzinowy, osiemnastkowo-rodzinny. Mocno zakrapiany, przejedzony i kilka chwil pod niezliczonymi rzeszami gwiazd... Dobra okazja do obserwacji socjologicznych.
Pokój gościnny, zastawiony stół. Urodziny mamy.
Całą sobotę piekła ciasta i torty, przez tydzień robiła zakupy, by w końcu i tak o czymś i tak zapomnieć, troskała się, czym by w tym roku zaskoczyć gości. Zmęczona siedzi z gośćmi i nie ma ochoty na spróbowanie swoich kulinarnych dzieł. Obsługuje wszystkich, sobie ostatecznie nakłada najmniejsze suche ciastko. To jej urodziny, ale kończy po pierwszym kieliszku, polewa innym. Pilnuje zegarka, bo za kwadrans trzeba włączyć piekarnik, teraz wstawić kurczaka, potem odczekać 7 i pół minuty, żeby nie przypalić. Czy komuś dolać kawy? A może soczku? Goście narzekają, obgadują, jak to goście. A kuzynka zza granicy dzwoniła z życzeniami? Jubilatka siedzi niespokojnie, obserwuje, czego zabrakło, co podać? Komu jakie ciasto dać do domu?
A potem musi znosić naczynia i zmywać... Faceci oczywiście z piwkiem przy swoich laptopach.
Że niby stereotyp? No tak, ale stereotypy skądś się biorą. Mają jakieś korzenie, nie są wyssane z palca.
Bo... jak inaczej mogło to wyglądać?
Nie przepadam za rodzinnymi imprezkami.
Była jeszcze osiemnastka. I obliczyłam właśnie, że na jeszcze jedną osiemnastkę się załapię.
A potem ewentualnie mogę sponsorować osiemnastki swoim dzieciom.
Znajomy hit, miły dla ucha, odświeżony wczoraj. Ach, co to były za czasy!
piątek, 23 marca 2012
Dyskotekowa Droga Krzyżowa
Dyskotekowa Droga Krzyżowa - wszyscy razem i każdy z osobna, wszyscy myśleli - "Nie może być, przesłyszeliśmy się". A jednak nie.
Jezus na dyskotece.
Kolorowe światła, zdjęcia z imprez, klubowa muzyka w kościele.
Gwarno.
Jakoś nieswojo, bo przecież to KOŚCIÓŁ, ale młodzież się integruje, rozmowy, chichy, kołysanie w rytm, podśpiewywanie "Nossa nossa" pod nosem.
A potem wszystko gaśnie, wszystko milknie, rozpoczyna się nabożeństwo ekspiacyjne.
Dziwne rzeczy. Ale skuteczne.
Jezus na dyskotece.
Kolorowe światła, zdjęcia z imprez, klubowa muzyka w kościele.
Gwarno.
Jakoś nieswojo, bo przecież to KOŚCIÓŁ, ale młodzież się integruje, rozmowy, chichy, kołysanie w rytm, podśpiewywanie "Nossa nossa" pod nosem.
A potem wszystko gaśnie, wszystko milknie, rozpoczyna się nabożeństwo ekspiacyjne.
Dziwne rzeczy. Ale skuteczne.
czwartek, 22 marca 2012
Tamara Łempicka przed snem
Od kilku dni przytrafia mi się jakiś dziwny rodzaj sennej amnezji. Nie pamiętam jak, o której, gdzie, z kim, dlaczego... zasnęłam. Totalnie nie pamiętam. Budzę się potem w środku nocy i nie rozumiem, dlaczego leżę w dżinsach. Podobno mama pytała, czy zgasić światło, ale odpowiedziałam że nie, bo będę się uczyć. Podobno, bo nie pamiętam.
Podobno przedwczoraj brat zgasił mi światło i zabrał kota do szopki, podobno zasnęłam z książką w ręku i odłożył ją na biurko. Nie pamiętam, nie wiem, co to była za książka. Nie pamiętam, że kot był w moim pokoju. Nie pamiętam.
Podobno to z przemęczenia. Przestańcie.
Czuję się świetnie, wiosennie, witalnie. Tylko kreski eyelinerem robię coraz grubsze, bo mam jakieś sine powieki. Ubieram się kolorowo. Wyglądam wtedy żywiej.
Siedzę wieczorową (a może nocną?) porą, przy dźwiękach koncertu e-moll (Blachacz & Warsaw National Philharmonic Orchestra... "Warsaw" i "National" - czyli to może funkcjonować obok siebie...) i odkrywam na nowo Tamarę (de) Ł\Lempicką:
Herbata, ząbki i grzecznie do łóżka. W pidżamce, pod kołderką, ze zgaszonym światłem.
Jak normalni ludzie.
Ach.. Jeszcze filozofia na jutro. I śląska tradycja kulturowa. I fonetyka...
Ale obiecuję, że potem NORMALNIE zasnę.
Podobno przedwczoraj brat zgasił mi światło i zabrał kota do szopki, podobno zasnęłam z książką w ręku i odłożył ją na biurko. Nie pamiętam, nie wiem, co to była za książka. Nie pamiętam, że kot był w moim pokoju. Nie pamiętam.
Podobno to z przemęczenia. Przestańcie.
Czuję się świetnie, wiosennie, witalnie. Tylko kreski eyelinerem robię coraz grubsze, bo mam jakieś sine powieki. Ubieram się kolorowo. Wyglądam wtedy żywiej.
Herbata, ząbki i grzecznie do łóżka. W pidżamce, pod kołderką, ze zgaszonym światłem.
Jak normalni ludzie.
Ach.. Jeszcze filozofia na jutro. I śląska tradycja kulturowa. I fonetyka...
Ale obiecuję, że potem NORMALNIE zasnę.
sobota, 17 marca 2012
In shoes we trust?
No przede wszystkim koncert. Tym żyliśmy, tym żyjemy. Całe dnie prób, kombinowanie noclegów, autobusów, pociągów, żadnego alkoholu i papierosów, ciepłe herbatki i kisiele, sól emska obowiązkowo. Stres, poświęcone wieczory, uciekanie z zajęć od października. Myśli "to chór na poziomie, czego ja tutaj szukam, nie daję rady, ledwo czytam nuty...", niesnaski towarzyskie, kilka srogich imprez... I zaśpiewaliśmy. Frrrr i nie ma. Już zaśpiewaliśmy. Już.
Pół roku przygotowań na godzinę koncertu.
Już.
Zaśpiewaliśmy.
To jak fajerwerki. Tyle pieniędzy, żeby przez minutkę popatrzeć... i poszło. W eter.
Wkrótce Akatyst. Moja rola nikła, porównywalna z koncertami w MDK-u, ale panikuję.
Bez zmian, sypiam po 2-3 godziny, ale mam siły. Urwanie głowy, wiecznie zabiegana, stres... Odżywczy stres. Tak, jak żyłam kiedyś. Jest dobrze. Może to Wiosna czarodziejka, którą wszyscy już zaczynają się cieszyć.
Coś w tym jest.
Spacerowałam dzisiaj po moim-nie-moim mieście i wydawało mi się... lepsze. Po prostu lepsze.
To dobry moment na nową parę butów.
I życie staje się piękniejsze.
W wiośnie siła? A może w butach?
Pół roku przygotowań na godzinę koncertu.
Już.
Zaśpiewaliśmy.
To jak fajerwerki. Tyle pieniędzy, żeby przez minutkę popatrzeć... i poszło. W eter.
Wkrótce Akatyst. Moja rola nikła, porównywalna z koncertami w MDK-u, ale panikuję.
Bez zmian, sypiam po 2-3 godziny, ale mam siły. Urwanie głowy, wiecznie zabiegana, stres... Odżywczy stres. Tak, jak żyłam kiedyś. Jest dobrze. Może to Wiosna czarodziejka, którą wszyscy już zaczynają się cieszyć.
Coś w tym jest.
Spacerowałam dzisiaj po moim-nie-moim mieście i wydawało mi się... lepsze. Po prostu lepsze.
To dobry moment na nową parę butów.
I życie staje się piękniejsze.
W wiośnie siła? A może w butach?
czwartek, 8 marca 2012
Dzień Kobiet
Nie dostałam kwiatka, dostałam kilogram Michałków ;)
I zmywanie naczyń po obiedzie przez mężczyzn, także miłe.
W radiu życzenia, słodkie telefony, mnóstwo facetów z tulipanami na ulicy... Ble ble ble.
Nasuwa się pytanie po co to wszystko.
Podobno wiele osób nie akceptuje tego święta, podobno jest bez sensu, podobno to seksizm, bo nie ma międzynarodowego święta mężczyzn (fakt, w Polsce mamy 8 marca - Dzień Kobiet, to samo co w innych krajach, 30 września jako Dzień Chłopaka i 10 marca jako Dzień Mężczyzny - i nie wiadomo jak z tymi dwoma się połapać...), podobno nasuwa komunistyczne skojarzenia z goździkiem i rajstopami dla każdej towarzyszki, itede...
Cóż, wokół wszystkiego można zrobić szum, wokół wszystkiego można spekulować.... Ale czy to święto nie jest po prostu miłe? Bez żadnej głębszej filozofii, bez ukrytych sensów: najzwyczajniej w świecie sympatycznie jest dostać tego kwiatka czy drożdżówkę. Albo chociaż życzenia na facebooku.
No, albo nic nie dostać i stwierdzić, że to wszystko bez sensu.
Na zasadzie że pisanie kolokwium jest bez sensu, skoro i tak nie zaliczę.
Wersja studencka: każda okazja jest dobra, żeby wypić!
I zmywanie naczyń po obiedzie przez mężczyzn, także miłe.
W radiu życzenia, słodkie telefony, mnóstwo facetów z tulipanami na ulicy... Ble ble ble.
Nasuwa się pytanie po co to wszystko.
Podobno wiele osób nie akceptuje tego święta, podobno jest bez sensu, podobno to seksizm, bo nie ma międzynarodowego święta mężczyzn (fakt, w Polsce mamy 8 marca - Dzień Kobiet, to samo co w innych krajach, 30 września jako Dzień Chłopaka i 10 marca jako Dzień Mężczyzny - i nie wiadomo jak z tymi dwoma się połapać...), podobno nasuwa komunistyczne skojarzenia z goździkiem i rajstopami dla każdej towarzyszki, itede...
Cóż, wokół wszystkiego można zrobić szum, wokół wszystkiego można spekulować.... Ale czy to święto nie jest po prostu miłe? Bez żadnej głębszej filozofii, bez ukrytych sensów: najzwyczajniej w świecie sympatycznie jest dostać tego kwiatka czy drożdżówkę. Albo chociaż życzenia na facebooku.
No, albo nic nie dostać i stwierdzić, że to wszystko bez sensu.
Na zasadzie że pisanie kolokwium jest bez sensu, skoro i tak nie zaliczę.
Wersja studencka: każda okazja jest dobra, żeby wypić!
sobota, 3 marca 2012
Farbenspiel
Chwilowy brak dostępu do internetu to wspaniałe zjawisko. Z jednej strony - denerwuję się, bo:
a) profesor miał nam wysłać na maila zadania
b) wrzuciłam koleżance na tablicę filmik - ciekawe, czy skomentowała
c) trzeba podlać arbuzy w Simsach
d) muszę sprawdzić, o której jest próba chóru
e) nie pamiętam rozkładu jazdy jedenastki
f) planowałam znaleźć przepis na ciasto czekoladowo - wiśniowe
g) jak mam pisać na temat Frazera bez przeczytania notki na wikipedii!
Z drugiej - nagle odkrywam, co mam zapisane na dysku. I tak porządkuję muzykę, przeglądam zdjęcia sprzed 4 lat, obrabiam niektóre, znajduję ciekawe dokumenty...
Co ja robiłam na komputerze, kiedy nie miałam internetu?
Pamiętam, kiedy pisałam muzyczny pamiętnik... To było w gimnazjum. Codziennie jeden tekst piosenki. Nagrywałam na kasetę piosenki z radia, potem odsłuchiwałam i spisywałam tekst... Gdzie czasy, kiedy komputer służył do grania przez godzinę dziennie? Dyskietka z napisem Win95, której tata nie pozwalał nam wkładać do stacji... 1000 gier na jednej dyskietce...
No ale ja znowu dygresjami.
Przeszukałam dysk.
Znalazłam wiersz.
Tak właściwie to mnóstwo wierszy. Wierszyków, wierszolątek, wierszydeł. Gorszych lub gorsiejszych.
I "Farbenspiel" pisany na konkurs poezji niemieckiej... Sama nie wiem, ile lat temu.
Pamiętam, był bez znaków przestankowych, ale pani z niemieckiego poleciła mi to zmienić.
I wolne tłumaczenie na polski:
a) profesor miał nam wysłać na maila zadania
b) wrzuciłam koleżance na tablicę filmik - ciekawe, czy skomentowała
c) trzeba podlać arbuzy w Simsach
d) muszę sprawdzić, o której jest próba chóru
e) nie pamiętam rozkładu jazdy jedenastki
f) planowałam znaleźć przepis na ciasto czekoladowo - wiśniowe
g) jak mam pisać na temat Frazera bez przeczytania notki na wikipedii!
Z drugiej - nagle odkrywam, co mam zapisane na dysku. I tak porządkuję muzykę, przeglądam zdjęcia sprzed 4 lat, obrabiam niektóre, znajduję ciekawe dokumenty...
Co ja robiłam na komputerze, kiedy nie miałam internetu?
Pamiętam, kiedy pisałam muzyczny pamiętnik... To było w gimnazjum. Codziennie jeden tekst piosenki. Nagrywałam na kasetę piosenki z radia, potem odsłuchiwałam i spisywałam tekst... Gdzie czasy, kiedy komputer służył do grania przez godzinę dziennie? Dyskietka z napisem Win95, której tata nie pozwalał nam wkładać do stacji... 1000 gier na jednej dyskietce...
No ale ja znowu dygresjami.
Przeszukałam dysk.
Znalazłam wiersz.
Tak właściwie to mnóstwo wierszy. Wierszyków, wierszolątek, wierszydeł. Gorszych lub gorsiejszych.
I "Farbenspiel" pisany na konkurs poezji niemieckiej... Sama nie wiem, ile lat temu.
Pamiętam, był bez znaków przestankowych, ale pani z niemieckiego poleciła mi to zmienić.
Farbenspiel
Ich mag
Orangenfarbe,
Einen
Strohhut in Vorzimmer
Der nach
orangenem Sommer duftet.
Erinnerungen.
Als die
Sonne wie eine riesegrosse Orange
Uns warmte
Wir lacheln
Waren
fruhlig
Und
Berauscht
mit Orangensaft
Und
erneut kommt der Fruhling,
Die
Lichtung wird zum Maiglockchenteppich,
Das
TRaurige, Alte und Graue nimmt sein Ende.
Grune
Triebe spriessen,
Grun wurden
die Wiesen,
Grun
Wie deine
Augen.
Und
Hoffung.
Es gibt
Hoffnung.
Ein blauer
Ozean, blauer Himmel,
Der Wind
weht – ist er blau?
Es blieben
nur die Traume, der einzige Fluchtweg.
Du
versprachst mir einen lazurblauen Himmel…
Was ist
ubrig geblieben?
Gerausch
der Wellen
Und
Gemurmel
der Kustengraser.
Die Nacht.
Eine
verzehrte Seele mit grauen Haaren.
Ende mit
der orangenen Frohlichleit.
Ende mit
der grunen Hoffnung.
Ende mit
den himmelblauen Traumen.
Es blieb
nur Finsternis
Und
Rundherum
wirbelter Russ.
Gra w kolory
Lubię kolor pomarańczowy
Słomkowy kapelusz w przedpokoju
Pachnący pomarańczowym latem
Wspomnieniami
Kiedy słońce niczym wielka pomarańcza
Ogrzewało nas
Roześmianych
Wesołych
Upojonych pomarańczowym sokiem
I znów przyjdzie wiosna
Polana stanie się kobiercem konwalii
Smutne, szare, stare się skończyło
Wykiełkowały zielone pędy
Zazieleniały łąki
Zielone
Jak twoje oczy
Nadzieja
Jest nadzieja
Niebieski ocean, niebieskie niebo
Wiatr wieje – czyżby też był niebieski?
Zostały tylko marzenia – jedyna ucieczka…
Obiecałeś mi błękit nieba.
Co pozostało?
Szum fal
I
Szmer nadmorskiej trawy.
Noc.
Zużyta dusza z siwymi włosami.
Koniec pomarańczowej radości.
Koniec zielonej nadziei.
Koniec niebieskich marzeń.
Mroczna ciemność pozostała
I
Sadze wirujące wokół mnie.
Dzisiaj, z perspektywy czasu, wydaje mi się to bardzo dziecięce i naiwne.
Zastanawiam się tylko, czy byłabym w stanie napisać coś lepszego...?
wtorek, 28 lutego 2012
A na drzewach, zamiast liści....
A na drzewach zamiast liści będą wisieć humaniści.
To durne hasełko przyszło mi dzisiaj do głowy, kiedy zmęczona po nocy z łaciną w końcu znalazłam ustronny kącik na uniwersytecie, żeby się pouczyć. Wszędzie gwarno, kolejki do dziekanatu, jak za mięsem, tłumy zdenerwowanych poprawkowiczów modlących się w ostatnim dniu sesji poprawkowej. W końcu znalazłam zaciszne miejsce na Instytucie Fizyki. Bez wrzasków i haseł bojowych. Między dwoma studencikami w koszulach, jeden z laptopem na kolanach i słuchawkami na karku, drugi z tabletem multimedialnym. I ja między nimi, z górą książek, słownikiem, stertą notatek i markerami do zakreślania, co chwila sprawdzająca godzinę na telefonie z klawiszami zamiast touchscreena (!!!). Chłopcy spoglądali na mnie z litością, zwłaszcza kiedy wszystkie notatki spadły mi na podłogę, a nie mogłam się ruszyć, bo przygniatała mnie wielka antologia. Ten w kraciastej koszuli pomógł mi je podnieść, spojrzał jak na przedszkolaka i rzucił od niechcenia:
"A koleżanka to z humana chyba?".
Ten ze słuchawkami zaśmiał się pobłażliwie, no ale miał już słuchawki na uszach, więc łudzę się, że nie ze względu na mnie, ale po prostu na forum internetowym ktoś zapytał, jak korzystać z Excella.
Poczułam się totalnie bezproduktywnie.
No, ale zdałam.
Alleluja!
To durne hasełko przyszło mi dzisiaj do głowy, kiedy zmęczona po nocy z łaciną w końcu znalazłam ustronny kącik na uniwersytecie, żeby się pouczyć. Wszędzie gwarno, kolejki do dziekanatu, jak za mięsem, tłumy zdenerwowanych poprawkowiczów modlących się w ostatnim dniu sesji poprawkowej. W końcu znalazłam zaciszne miejsce na Instytucie Fizyki. Bez wrzasków i haseł bojowych. Między dwoma studencikami w koszulach, jeden z laptopem na kolanach i słuchawkami na karku, drugi z tabletem multimedialnym. I ja między nimi, z górą książek, słownikiem, stertą notatek i markerami do zakreślania, co chwila sprawdzająca godzinę na telefonie z klawiszami zamiast touchscreena (!!!). Chłopcy spoglądali na mnie z litością, zwłaszcza kiedy wszystkie notatki spadły mi na podłogę, a nie mogłam się ruszyć, bo przygniatała mnie wielka antologia. Ten w kraciastej koszuli pomógł mi je podnieść, spojrzał jak na przedszkolaka i rzucił od niechcenia:
"A koleżanka to z humana chyba?".
Ten ze słuchawkami zaśmiał się pobłażliwie, no ale miał już słuchawki na uszach, więc łudzę się, że nie ze względu na mnie, ale po prostu na forum internetowym ktoś zapytał, jak korzystać z Excella.
Poczułam się totalnie bezproduktywnie.
No, ale zdałam.
Alleluja!
sobota, 25 lutego 2012
To nie jest fajka
Codziennie popełniamy samobójstwo. Mniejsze lub większe. Zabijamy, zagłuszamy, maskujemy, ukrywamy. Bez honoru, bez godności, żeby podnieść wzrok i przyznać się. Upaprane krwią ręce wycieramy w białe suknie. Wszyscy.
I dlatego nikogo to nie razi.
Boli mnie czas. Bolą mnie te lata. Boli mnie ta potęga.
Nie śpię w nocy.
Myślę tylko o tym. Myjąc zęby, w autobusie, nad podręcznikiem, przy pianinie, umierając - ciągle.
Czuję się jak pies, wierny swemu panu, "przynieś-podaj-pozamiataj", merdający ogonkiem, biegnący z wywalonym jęzorem na przywitanie, tak, zrobię wszystko, czego tylko zapragniesz. Wszystko bym oddała, wszystko, wszystko bym zrobiła. Tak, tak, dla Ciebie, oczywiście.
Dobrego pieska można pomiziać i popieścić, a kiedy przeszkadza - odsunąć nogą.
Dobrego pieska można pomiziać i popieścić, a kiedy przeszkadza - odsunąć nogą.
A jak zrobi coś nie tak - trzeba go ukarać. Można uderzyć pantoflem, można uwiązać przy płocie, można zagłodzić zwierzaka. A ten głupi, wierny, zakochany - tylko patrzy smutnym wzrokiem i zawyje czasem...
Boże, jakie to prymitywne.
A właśnie tak to działa.
I spróbuj wytłumaczyć jednemu z drugim, jakie to prostackie - wyjdziesz na największą szmatę w całym tym cyrku.
Tak właśnie na tym wyszłam.
Filozoficzne dysputy? Obrona racji? Empatia? Zapomnij!
A miało być...
Ych. Nie będzie.
I nie wiem, co to jest, w czym ja tkwię. Czy się kiedyś wygrzebię?
Wątpię.
To jest jabłko. Jabłko jest duże i czerwone. Jabłko jest zdrowe. Zjedz jabłko.
Muchomor jest duży i czerwony, ale nie wolno go jeść.
Czarne jest czarne. Białe jest białe.
No właśnie problem w tym... że to wcale nie jest takie oczywiste.
To nie jest fajka.
piątek, 24 lutego 2012
Paul Delvaux
Jak odkryć surrealizm?
Pójść do Spitzner Museum i zachwycić się mechaniczną kościstą Venus w szklanej kabinie.
Jak zwrócić się w stronę realizmu magicznego?
Zobaczyć "Minotaura" de Chirico.
Surrealista, ekspresjonista czy coś bardziej metafizycznego? Albo mitologicznego...?
Mam słabość do kobiecych aktów w malarstwie. Obojętnie jaki autor, obojętnie jaki styl, obojętnie jaka konwencja... Lubię.
Czy to źle?
Pójść do Spitzner Museum i zachwycić się mechaniczną kościstą Venus w szklanej kabinie.
Jak zwrócić się w stronę realizmu magicznego?
Zobaczyć "Minotaura" de Chirico.
Surrealista, ekspresjonista czy coś bardziej metafizycznego? Albo mitologicznego...?
Mam słabość do kobiecych aktów w malarstwie. Obojętnie jaki autor, obojętnie jaki styl, obojętnie jaka konwencja... Lubię.
Czy to źle?
wtorek, 21 lutego 2012
Per trutta la vita
Od co najmniej dwóch godzin siedzę i próbuję ubrać w słowa to, co bym chciała.
W słowa tyle o ile... W zdania niezbyt... W akapity? Zapomnij.
W mądrą notkę?
Nie da rady.
Dzisiaj usłyszałam 3 pochlebne opinie na temat tego bloga. I kilka w dniach poprzednich.
Zajrzałam w statystyki. Ładnie.
Co to oznacza?
Trza zadbać o kulturę słowa i wypowiedzi.
Dochodzę do wniosku, że mam dosyć przezroczystych ludzi. Są tacy fajni, ugodowi i bezpłciowi.
- Masz jakieś zainteresowania?
- ...
- Jakieś hobby...?
- Noo... Słucham muzyki.
- Świetnie! Ja też kocham muzykę! A czego słuchasz?
- No... Muzyki.
- Ale masz jakiś ulubiony zespół, wokalistę, gatunek?
- Nie, raczej nie.
- A to czego najbardziej lubisz słuchać...?
- Różnych rzeczy. Radia...
- Wiedza o kulturze? Po co nam wok na studiach?!
- Fajny przedmiot. Trochę lżejszy, a można pogadać o kulturze. Może poznamy coś ciekawego.
- Ych.
- Chociażby z malarstwa. Warto kojarzyć kogoś ponad Matejkę, Rubensa i Picassa.
- Na pewno przyda ci się to w zawodzie. Pozdro.
- Wiesz, ja uważam, że warto rozwijać też zainteresowania...
- Jak cię to interesuje to idź se na ASP. Wok to przedmiot z dupy.
O tempora! O mores!
Żeby nie było z kim pójść do biblioteki?
Z drugiej strony: to ja się staczam oceniając w ten sposób ludzi. To ja się stoczyłam, skoro sensem stało się dla mnie naprawianie radia w Simsach. To ja upadłam, jeżeli moją prasą codzienną jest kwejk, soup i tumblr.
I tak dzień za dniem i czekam...
Obojętność jednak boli. Bycie fajnym i ugodowym też boli.
Zdejmowanie tych wszystkich masek... też boli. A najgorsze, że nie daję rady uporządkować. Siebie i masek.
I przywdziewam niewłaściwe w niewłaściwym czasie.
Kurde, znowu coś źle zrobiłam?
Ale bez maski już nie wyjdę.
Za bardzo boli.
A karnawałowe ostatkowe niedobitki jeszcze mają prawo krążyć między dźwiękami, piórkami, pączkami a pokutnym popiołem.
Czegoś dziwnego słucham. Taka muzyka podobno jest teraz na topie. Lubie takie niskie głosy.
Niech więc będzie.
W słowa tyle o ile... W zdania niezbyt... W akapity? Zapomnij.
W mądrą notkę?
Nie da rady.
Dzisiaj usłyszałam 3 pochlebne opinie na temat tego bloga. I kilka w dniach poprzednich.
Zajrzałam w statystyki. Ładnie.
Co to oznacza?
Trza zadbać o kulturę słowa i wypowiedzi.
Dochodzę do wniosku, że mam dosyć przezroczystych ludzi. Są tacy fajni, ugodowi i bezpłciowi.
- Masz jakieś zainteresowania?
- ...
- Jakieś hobby...?
- Noo... Słucham muzyki.
- Świetnie! Ja też kocham muzykę! A czego słuchasz?
- No... Muzyki.
- Ale masz jakiś ulubiony zespół, wokalistę, gatunek?
- Nie, raczej nie.
- A to czego najbardziej lubisz słuchać...?
- Różnych rzeczy. Radia...
- Wiedza o kulturze? Po co nam wok na studiach?!
- Fajny przedmiot. Trochę lżejszy, a można pogadać o kulturze. Może poznamy coś ciekawego.
- Ych.
- Chociażby z malarstwa. Warto kojarzyć kogoś ponad Matejkę, Rubensa i Picassa.
- Na pewno przyda ci się to w zawodzie. Pozdro.
- Wiesz, ja uważam, że warto rozwijać też zainteresowania...
- Jak cię to interesuje to idź se na ASP. Wok to przedmiot z dupy.
O tempora! O mores!
Żeby nie było z kim pójść do biblioteki?
Z drugiej strony: to ja się staczam oceniając w ten sposób ludzi. To ja się stoczyłam, skoro sensem stało się dla mnie naprawianie radia w Simsach. To ja upadłam, jeżeli moją prasą codzienną jest kwejk, soup i tumblr.
I tak dzień za dniem i czekam...
Obojętność jednak boli. Bycie fajnym i ugodowym też boli.
Zdejmowanie tych wszystkich masek... też boli. A najgorsze, że nie daję rady uporządkować. Siebie i masek.
I przywdziewam niewłaściwe w niewłaściwym czasie.
Kurde, znowu coś źle zrobiłam?
Ale bez maski już nie wyjdę.
Za bardzo boli.
A karnawałowe ostatkowe niedobitki jeszcze mają prawo krążyć między dźwiękami, piórkami, pączkami a pokutnym popiołem.
Czegoś dziwnego słucham. Taka muzyka podobno jest teraz na topie. Lubie takie niskie głosy.
Niech więc będzie.
Wpadło w ucho. Sprawdziłam tłumaczenie i pożałowałam. Czemu wszystkie piosenki są o miłości?
Jeżeli skomponuję kiedyś utwór, to będzie o wiewiórce łupiącej orzeszka, obiecuję. Względnie o biletach na upragniony koncert, które zabrudziły się keczupem z sałatki gyrosowej.
wtorek, 14 lutego 2012
Salon du Chocolat
Walentynkowa hipokryzja: osoby będące anty, bojkotujące, nielubiące, nieobchodzące - najwięcej o tym mówią/piszą i koło się nakręca. Ha, ale hipokrytka ze mnie :P
Uwaga: podoba mi się walentynkowe logo Googli.
U mnie zamiast serduszek będzie czekolada. Czekolada to taki romantyczny deser. Dziecięcy i niewinny a zarazem namiętny i erotyczny. Sztampowych bombonierek nie będzie. Będzie coś z pogranicza mody, kulinariów, sztuki i... jakoś kojarzy mi się z miłością. Czekolada.
Może dlatego, że kocham czekoladę.
Miłość tragiczna, miłość platoniczna, bo czekolada mnie nie kocha.
Uwaga: podoba mi się walentynkowe logo Googli.
Może dlatego, że kocham czekoladę.
Miłość tragiczna, miłość platoniczna, bo czekolada mnie nie kocha.
Jakoś od rana dzisiaj o tym myślałam. Chociaż niespecjalnie mi się to podoba. Sztuka sztuką (pomijam kwestię, jaki to poziom sztuki...), ale dla mnie (myślenie śląskiej gosposi!) - toż to po prostu marnotrawstwo! Czekolada jest po to, żeby ją jeść! (!!!!!!!)
No chyba, że taka sukienka ma być deserem. To co innego.
poniedziałek, 13 lutego 2012
Refleksja pofakultetowa
Jestem zachwycona fakultetem z antropologii postkolonialnej. Ritual studies również, chociaż przeraża mnie fachowa literatura po angielsku. Podejrzewam, że prowadzący zdobył moje serce przywitaniem: "Sarmatyzm jest obrzydliwy. A Sienkiewicz jeszcze bardziej". W końcu jakaś zgodność poglądów!
Pamiętam jedne z pierwszych zajęć z gramatyki. Słowa mogą się zastępować, ale nie istnieją jednocześnie, wchodzą w związek paradygmatyczny i zastępując kolejne wyrazy można tworzyć nieskończenie wiele zdań! Fenomen języka!
Hania pije mleko.
Hania pije sok.
Hania pije kompot.
Jacek pije kompot.
Mama pije kompot.
Mama gotuje kompot.
Mama kupuje kompot.
Mama szyje kompot. -zdanie dewiacyjne semantycznie.
Jedynym ograniczeniem jest semantyka.
To na gramatyce.
A na antropologii? Zupełnie inaczej. Niezwykle prosty przykład, a jakże plastyczny. Dosłownie.
Mamy trzy kolory podstawowe: czerwony, żółty, niebieski.
IR CZERWONY ŻÓŁTY NIEBIESKI UV
Co jest między żółtym a niebieskim?
Zielony.
A między zielonym a niebieskim? (Panowie milkną...)
Turkusowy.
A między turkusowym a zielonym?
Yyyyyy....
Jest jakiś kolor, ale nie potrafimy go nazwać. Ale on JEST. Nie znamy jego nazwy (informatycy znają...:D).
Gdzie kończy się zielony a zaczyna turkusowy? A gdzie kończy się turkusowy?
Ograniczenia i schematy mają porządkować funkcjonowanie. JĘZYK JEST OGRANICZENIEM.
Kultury południowo-amerykańskie uznają niebieski i zielony za ten sam kolor. Za to brązowy istnieje w 17 odcieniach.
Nasza kultura, wychowanie, tradycja, historia, język - to, co tyle nam dało, cała ta scheda, w czym tkwimy i czemu tyle zawdzięczamy - to nas ogranicza, wpaja wartości i schematy.
I przy tym wszystkim uważamy, że nasze jest najlepsze.
Dlatego sarmatyzm jest obrzydliwy.
Kiedy zielony przestaje być zielonym? I czy ten zielony to jeszcze zielony?
Goodbye Whitney
Spory czas mnie tu nie było. Upublicznianie po raz kolejny pseudofilozoficznych rzygów nie przystoi. Myśli różniaste mnie atakują, ale wciąż za dużo wycinków, a za mało gazet. Z dnia na dzień obiecuję sobie, że pójdę wcześniej spać, ale około 2 w nocy uświadamiam sobie, jak bardzo się oszukuję... Wczoraj położyłam się o 22. Wstałam po półtorej godziny wiercenia się w kołdrze, plątania między kołdrą a kocykiem i dumania, która może być godzina, a telefon leży przecież na biurku. Zaczęłam czytać Leca. Całą noc. Rekomendacja Umberta z tylnej okładki jest prawdziwa. O ile będzie można zasnąć...
Zmarła Whitney Houston. O tym trąbią dziś media. Dlaczego o tym piszę? Bo naszła mnie refleksja, że odchodzą wielcy ludzie... OSTATNI wielcy ludzie. No, może jedni z ostatnich. Nie trzeba daleko sięgać pamięcią: Szymborska, Jarocka, Havel, Mrowiec, Violetta Villas, trochę dawniej Kwiatkowska, Zembaty, Liz Taylor czy Kownacka - akurat to przyszło mi na myśl. Jeszcze Micheal Jackson i Steve Jobs. Albo Marek Edelman.
Tak, jestem dekadentką.Tak, retro klimaty, wiem. Tak, uważam, że XXI wiek oprócz nowinek techniczno-informatycznych nie wniósł niczego wartościowego do ludzkości.
Odchodzą wielcy ludzie... Ci, którzy debiutowali, kiedy mnie jeszcze nie było na świecie. I będą odchodzili kolejni. Taka kolej rzeczy. I będą o tym mówili w mediach.
Ale za 10, 15, 20, 50 lat....? Ktoś umrze i powiedzą o tym gdziekolwiek? Napisze o tym ktokolwiek? Będzie to znaczyło cokolwiek?
Kto jest ikoną kultury tych czasów... Lady Gaga?
Odnoszę wrażenie, że kończy się pewna era. Może już się skończyła. Era powojennych rewolucji - w obyczajowości, w muzyce, w technice, w kulturze.
Co dalej?
Mówi się o trzech diwach: Whitney Houston, Marii Carey i Celine Dion. Z tych trzech Whitney cenię najbardziej, chociażby za to, że wśród rzewnych lirycznych pieśni znalazło się miejsce na ten taneczny hit mojego dzieciństwa:
Boję się. Boję się, że w końcu odejdą wszyscy wielcy - przecież to kiedyś i tak się stanie... A zostanie jedna wielka internetowa kupa ludzi, phe, nie ludzi, a motłochu, degradacja, totalna zagłada, wszystkiego powoli.. Tak to widzę, że wcale nie potrzeba wojny. Wystarczy takie "nic".
No chyba, że rewolucja - i zacząć od początku. Bo wszystko ma swój koniec. Idziemy "do przodu" - nowe wynalazki, nowe technologie, nowe zastosowania, nowe programy nauczania - a co, jak to się wyczerpie? Nie sądzę, żeby w nieskończoność dało się ulepszać i odkrywać - bo w końcu nie będzie czego.
Zresztą... Piję do czegoś, co większość odrzuca. Podobno mam skłonności do utrudniania sobie życia. Myślę o dziwnych rzeczach, innych niż kolor lakieru do paznokci i przesolonych buraczkach - kiedyś uważałam to za zaletę, dziś wiem, jakie to złe.
Ech, czuję się jak "ta mrówka rzucona na tory", niezrozumiała w świecie geniuszy, którzy moich bredni a)nie rozumieją (nie rozumią) b)nie słuchają c)o czym ty kurwa pierdolisz?
Czy ja mówiłam coś o pseudofilozoficznych rzygach?
Dosyć. Do łóżka.
Jutro walka z literaturą staropolską, gramatyką, logopedią i próbą zmienienia fakultetu (antropologia postkolonialna, ritual studies - hmm, rozwijanie zainteresowań?). Chór i zastanawianie się, czy walczyć o swoje i się odezwać, czy lepiej nie pytać, bo to straszne rozczarowanie usłyszeć "nie".
Dobranoc.
I przepraszam.
Zmarła Whitney Houston. O tym trąbią dziś media. Dlaczego o tym piszę? Bo naszła mnie refleksja, że odchodzą wielcy ludzie... OSTATNI wielcy ludzie. No, może jedni z ostatnich. Nie trzeba daleko sięgać pamięcią: Szymborska, Jarocka, Havel, Mrowiec, Violetta Villas, trochę dawniej Kwiatkowska, Zembaty, Liz Taylor czy Kownacka - akurat to przyszło mi na myśl. Jeszcze Micheal Jackson i Steve Jobs. Albo Marek Edelman.
Tak, jestem dekadentką.Tak, retro klimaty, wiem. Tak, uważam, że XXI wiek oprócz nowinek techniczno-informatycznych nie wniósł niczego wartościowego do ludzkości.
Odchodzą wielcy ludzie... Ci, którzy debiutowali, kiedy mnie jeszcze nie było na świecie. I będą odchodzili kolejni. Taka kolej rzeczy. I będą o tym mówili w mediach.
Ale za 10, 15, 20, 50 lat....? Ktoś umrze i powiedzą o tym gdziekolwiek? Napisze o tym ktokolwiek? Będzie to znaczyło cokolwiek?
Kto jest ikoną kultury tych czasów... Lady Gaga?
Odnoszę wrażenie, że kończy się pewna era. Może już się skończyła. Era powojennych rewolucji - w obyczajowości, w muzyce, w technice, w kulturze.
Co dalej?
Mówi się o trzech diwach: Whitney Houston, Marii Carey i Celine Dion. Z tych trzech Whitney cenię najbardziej, chociażby za to, że wśród rzewnych lirycznych pieśni znalazło się miejsce na ten taneczny hit mojego dzieciństwa:
Boję się. Boję się, że w końcu odejdą wszyscy wielcy - przecież to kiedyś i tak się stanie... A zostanie jedna wielka internetowa kupa ludzi, phe, nie ludzi, a motłochu, degradacja, totalna zagłada, wszystkiego powoli.. Tak to widzę, że wcale nie potrzeba wojny. Wystarczy takie "nic".
No chyba, że rewolucja - i zacząć od początku. Bo wszystko ma swój koniec. Idziemy "do przodu" - nowe wynalazki, nowe technologie, nowe zastosowania, nowe programy nauczania - a co, jak to się wyczerpie? Nie sądzę, żeby w nieskończoność dało się ulepszać i odkrywać - bo w końcu nie będzie czego.
Zresztą... Piję do czegoś, co większość odrzuca. Podobno mam skłonności do utrudniania sobie życia. Myślę o dziwnych rzeczach, innych niż kolor lakieru do paznokci i przesolonych buraczkach - kiedyś uważałam to za zaletę, dziś wiem, jakie to złe.
Ech, czuję się jak "ta mrówka rzucona na tory", niezrozumiała w świecie geniuszy, którzy moich bredni a)nie rozumieją (nie rozumią) b)nie słuchają c)o czym ty kurwa pierdolisz?
Czy ja mówiłam coś o pseudofilozoficznych rzygach?
Dosyć. Do łóżka.
Jutro walka z literaturą staropolską, gramatyką, logopedią i próbą zmienienia fakultetu (antropologia postkolonialna, ritual studies - hmm, rozwijanie zainteresowań?). Chór i zastanawianie się, czy walczyć o swoje i się odezwać, czy lepiej nie pytać, bo to straszne rozczarowanie usłyszeć "nie".
Dobranoc.
I przepraszam.
środa, 1 lutego 2012
Tego nie robi się kotu
Umrzeć - tego nie robi się kotu.
Nie chcę rozpisywać się, ani rzucać frazesami - nie brakuje tego ani w sieci, ani w jutrzejszej prasie. Mogłabym wkleić tu z 10 wierszy Wisławy. Ale kiedy siedzę w zimnym pokoju z kotem na kolanach, tylko tyle przychodzi mi do głowy:
I tyle w tym temacie.
Nie chcę rozpisywać się, ani rzucać frazesami - nie brakuje tego ani w sieci, ani w jutrzejszej prasie. Mogłabym wkleić tu z 10 wierszy Wisławy. Ale kiedy siedzę w zimnym pokoju z kotem na kolanach, tylko tyle przychodzi mi do głowy:
Umrzeć - tego się nie robi kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.
Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła.
Coś sie tu nie zaczyna
w swojej zwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.
Do wszystkich szaf sie zajrzało.
Przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.
Niech no on tylko wróci,
niech no się pokaże.
Już on się dowie,
że tak z kotem nie można.
Będzie się szło w jego stronę
jakby się wcale nie chciało,
pomalutku,
na bardzo obrażonych łapach.
O żadnych skoków pisków na początek.
I tyle w tym temacie.
Subskrybuj:
Posty (Atom)



