Boję się rachunków za prąd. A piekarnik starszej generacji pożera go stanowczo za dużo. 8 godzin intensywnego pieczenia... No, pełnoetatowa zmiana. Jeszcze lukrowanie i zdobienie. Jak czas i aparat pozwoli chętnie pochwalę się efektami.
A tymczasem wrzucam zdjęcia z wystawy dotyczącej wyrobu i dystrybucji piernika przed laty.
Wszystkie zdjęcia zostały wykonane przeze mnie za zgodą kustosza w Muzeum Śląska Opolskiego w Opolu.
niedziela, 23 grudnia 2012
niedziela, 16 grudnia 2012
Generator magii
Temat bezdusznych machin produkujących magię świąteczną został wykorzystany już dawno, dlatego zastanawia mnie dlaczego im więcej trąbi się o przedwczesnym obchodzeniu świąt w galeriach i na ulicach, tym chętniej i z większym zaangażowaniem się to czyni?
For money.
Przed trzema tygodniami byłam w domu, przygotowywałam wstążki i gwiazdki do kartek świątecznych, kandyzowałam skórkę pomarańczy do wypieków, czułam, że to już niedługo. Na tydzień przed tym wielkim wydarzeniem chce mi się rzygać pseudoświętami.
Krótka rundka po mieście:
Wyszłam z czytelni i udałam się do drogerii, by kupić coś tak prozaicznego jak pasta do zębów. Już przy drzwiach do S-P zaatakowała mnie hostessa w moim wieku z wielkim opakowaniem Biovitalu ze świątecznym kubkiem w prezencie ("Może szuka pani prezentu dla swojej babci albo dziadka...?"- rzekła uprzejmie. "Kurde, dziewczyno, nie widzisz, że przeglądam ceny Blendamed? Czy myślisz, że kupuję te pasty pod choinkę?" - pomyślałam, jednak uśmiechnęłam się grzecznie i podziękowałam). Przy stanowisku z perfumami tłok niesamowity, przepychanki, każdy chce popachnieć, każdy chce kupić te luksusowe teraz tak tanie, każdy chce najpiękniejszy flakon. Hostessy przypominają, że z kartą punktową od każdej ceny płaci się -20%.
Duszę się. Zostawiam pasty i wychodzę.
Na przeciwko empik, a ja szukam kalendarza.
Weszłam i od razu pożałowałam.
Na pierwszym planie wielki regał z różnymi wydaniami Hobbita Tolkiena. Wersja z audiobukiem, wersja w skórzanej oprawie, wersja z obrazkami... Tak, ten Hobbit, tak samo dobry od lat, tak samo leżący na półkach przez tyle Bożych Narodzeń... Teraz cudownie odkryty, w cenach cudownie wyższych...
Odpuściłam sobie kalendarz. W sumie, to po Nowym Roku będą tańsze.
Zapowiada się długa nocka z pracą zaliczeniową, a lodówka pusta. Trzeba by zahaczyć o Tesco. Kawa, płatki, zupki chińskie.
Ha! A tu promocja pomarańczy i Coca-Coli! No tak, Cola to symbol świąt... Jak mogłam zapomnieć.
Rzucam szybko do koszyka i wybiegam. Zapomniałam o bloku technicznym... W Pepco będzie!
Zjeżdżam na dół. Otwieram drzwi tak lubianego niegdyś przeze mnie sklepu. Atakują mnie dźwięki jakiegoś coveru Winter Wonderland w stylu disneyowskim. Mijam tandetne mikołajki i bałwanki sprzedawane w Polsce, z angielskim "Merry Christmas" i "Made in China" na odwrocie. Promocje bombek, lamet, serwetek w choinki, kubków i talerzy z motywem ostrokrzewu... Poddaję się. Pytam ekspedientkę, gdzie znajdę bloki. Roztargniona kobieta jest dosyć poddenerwowana, ale udaje jej się spokojnie podać mi kilka do wyboru. Myli się przy kasie. Spostrzegam, że pracuje w t-shircie i nagle wypływa na mnie fala potu. Jak tu gorąco. Nie mogę oddychać. Luzuję szalik.Nie chcę dwóch groszy reszty. Wychodzę.
Zawracam do matrasu. Mają fajne świąteczne promocje. Może tam znajdę jakiś kalendarz.
Przez witrynę widzę mnóstwo ludzi.
Nie mam na to sił.
Nawet nie wchodzę.
Zaczyna się robić ciemno. Drzewa migocą świątecznymi lampkami. Szkoda, że śnieg się roztopił.
Wracam do mieszkania.
Fuck, zapomniałam kupić pastę.
Krótka rundka po mieście, a tak męcząca. Nie chcę wychodzić z domu. Czuję, że się porzygam tym świątecznym atakiem.
Dla mnie święta to przede wszystkim DOM - pieczenie ciasteczek, ozdabianie choinki, śpiewanie kolęd, siedzenie z grzańcem przy kominku (którego w domu notabene nie mam, ale stół w gościnnym to taki nasz kominek), wspólne wyjście do kościoła, a wieczorem spacer na cmentarz.
Święta obchodzi się w domu, z rodziną, a nie w sklepie z koszykiem. Nie na ulicy z torbami.
Zjadłam płatki, zupki i mandarynki. Ledwo wyciskam z tuby resztki pasty. Jutro znowu muszę iść do sklepu...
Nałożyć czapkę na uszy i oczy i nie dać się ogłupić bezdusznemu generatorowi magii, który paradoksalnie sprawia, że żadnej magii nie czuję. Bo magia świąt JEST (aż w nadmiarze), ale to nie wystarcza... Ją trzeba CZUĆ (a bezduszna machina może produkować, w kwestii czucia już niewiele zdziała).
Życzę wszystkim poczucia autentycznej magii.
For money.
Przed trzema tygodniami byłam w domu, przygotowywałam wstążki i gwiazdki do kartek świątecznych, kandyzowałam skórkę pomarańczy do wypieków, czułam, że to już niedługo. Na tydzień przed tym wielkim wydarzeniem chce mi się rzygać pseudoświętami.
Krótka rundka po mieście:
Wyszłam z czytelni i udałam się do drogerii, by kupić coś tak prozaicznego jak pasta do zębów. Już przy drzwiach do S-P zaatakowała mnie hostessa w moim wieku z wielkim opakowaniem Biovitalu ze świątecznym kubkiem w prezencie ("Może szuka pani prezentu dla swojej babci albo dziadka...?"- rzekła uprzejmie. "Kurde, dziewczyno, nie widzisz, że przeglądam ceny Blendamed? Czy myślisz, że kupuję te pasty pod choinkę?" - pomyślałam, jednak uśmiechnęłam się grzecznie i podziękowałam). Przy stanowisku z perfumami tłok niesamowity, przepychanki, każdy chce popachnieć, każdy chce kupić te luksusowe teraz tak tanie, każdy chce najpiękniejszy flakon. Hostessy przypominają, że z kartą punktową od każdej ceny płaci się -20%.
Duszę się. Zostawiam pasty i wychodzę.
Na przeciwko empik, a ja szukam kalendarza.
Weszłam i od razu pożałowałam.
Na pierwszym planie wielki regał z różnymi wydaniami Hobbita Tolkiena. Wersja z audiobukiem, wersja w skórzanej oprawie, wersja z obrazkami... Tak, ten Hobbit, tak samo dobry od lat, tak samo leżący na półkach przez tyle Bożych Narodzeń... Teraz cudownie odkryty, w cenach cudownie wyższych...
Odpuściłam sobie kalendarz. W sumie, to po Nowym Roku będą tańsze.
Zapowiada się długa nocka z pracą zaliczeniową, a lodówka pusta. Trzeba by zahaczyć o Tesco. Kawa, płatki, zupki chińskie.
Ha! A tu promocja pomarańczy i Coca-Coli! No tak, Cola to symbol świąt... Jak mogłam zapomnieć.
Rzucam szybko do koszyka i wybiegam. Zapomniałam o bloku technicznym... W Pepco będzie!
Zjeżdżam na dół. Otwieram drzwi tak lubianego niegdyś przeze mnie sklepu. Atakują mnie dźwięki jakiegoś coveru Winter Wonderland w stylu disneyowskim. Mijam tandetne mikołajki i bałwanki sprzedawane w Polsce, z angielskim "Merry Christmas" i "Made in China" na odwrocie. Promocje bombek, lamet, serwetek w choinki, kubków i talerzy z motywem ostrokrzewu... Poddaję się. Pytam ekspedientkę, gdzie znajdę bloki. Roztargniona kobieta jest dosyć poddenerwowana, ale udaje jej się spokojnie podać mi kilka do wyboru. Myli się przy kasie. Spostrzegam, że pracuje w t-shircie i nagle wypływa na mnie fala potu. Jak tu gorąco. Nie mogę oddychać. Luzuję szalik.Nie chcę dwóch groszy reszty. Wychodzę.
Zawracam do matrasu. Mają fajne świąteczne promocje. Może tam znajdę jakiś kalendarz.
Przez witrynę widzę mnóstwo ludzi.
Nie mam na to sił.
Nawet nie wchodzę.
Zaczyna się robić ciemno. Drzewa migocą świątecznymi lampkami. Szkoda, że śnieg się roztopił.
Wracam do mieszkania.
Fuck, zapomniałam kupić pastę.
Krótka rundka po mieście, a tak męcząca. Nie chcę wychodzić z domu. Czuję, że się porzygam tym świątecznym atakiem.
Dla mnie święta to przede wszystkim DOM - pieczenie ciasteczek, ozdabianie choinki, śpiewanie kolęd, siedzenie z grzańcem przy kominku (którego w domu notabene nie mam, ale stół w gościnnym to taki nasz kominek), wspólne wyjście do kościoła, a wieczorem spacer na cmentarz.
Święta obchodzi się w domu, z rodziną, a nie w sklepie z koszykiem. Nie na ulicy z torbami.
Zjadłam płatki, zupki i mandarynki. Ledwo wyciskam z tuby resztki pasty. Jutro znowu muszę iść do sklepu...
Nałożyć czapkę na uszy i oczy i nie dać się ogłupić bezdusznemu generatorowi magii, który paradoksalnie sprawia, że żadnej magii nie czuję. Bo magia świąt JEST (aż w nadmiarze), ale to nie wystarcza... Ją trzeba CZUĆ (a bezduszna machina może produkować, w kwestii czucia już niewiele zdziała).
Życzę wszystkim poczucia autentycznej magii.
czwartek, 13 grudnia 2012
Vivat stare brzydkie swetry
Lubię śnieg. Lubię, kiedy prószy wieczorem i mieni się w blasku latarni. Lubię spacerować pośród wirujących płatków. Ale nie cierpię wychodzenia z domu rano, kiedy szaro wszędzie, głucho wszędzie, zimno wszędzie i maszerowania w koleinach.
Jesień i zimę lubię za swetry. Za wielkie, długie, szerokie swetrzyska. Za golfy wyznaczające granicę ja - świat, szerokie golfy, w których mogę się schować. Za te leżące na dnie szafy nie wiadomo od kiedy, za te kupione na promocji, za te wyniuchane w second handzie, za te podarowane pod choinkę, za te wydziergane. Za te staroświeckie, wcale nie modne, w których może nie wyglądam olśniewająco, za to czuję się bardzo swojsko. Za te stare, brzydkie, zmechacone, rozciągnięte. Za kochane swetry.
wtorek, 11 grudnia 2012
Mehr Luft!
Powietrze jest najmocniejszym, najskuteczniejszym, najlepszym narkotykiem.
Może nie dosłownie, ale coś w tym jest. Doświadczyć tego można podczas hiperwentylacji.
Kirać tlen? Naćpać się powietrzem?
Wczoraj miałam okazję brać udział w warsztatach, na których wykonywaliśmy ciekawe... hmm... ćwiczenie.
Kładziemy się na podłodze. Oddychamy głęboko, najpierw przeponą, potem szczytem. Leżymy plackiem, jak największa powierzchnia ciała ma dotykać podłoża. Rozluźniamy ciało. Zaczynając od czubka głowy, powoli, po kolei, aż do stóp. Napinamy daną część ciała, pompujemy w nią całe powietrze, po czym uwalniamy, wyobrażając sobie uciekające wraz z powietrzem światło i ciepło. Po rozluźnieniu całego ciała, delikatnie wibrujemy strunami głosowymi. Coraz mocniej, potem na otwartych ustach. Naturalnym dźwiękiem, niczym nie skrępowanym, żadną skalą, harmonią, wysokością... Szmer, z wytrąconym alikwotem. Po prostu odzywamy się naszym dźwiękiem. Stopniowo głośniej i mocniej. Próbujemy przenieść dźwięk do nasady, by wibrowała, do czoła, do brody, pozwolić mu krążyć po rezonatorach twarzy.
- Możecie dotknąć ręką skroni, żeby poczuć, czy wibruje - powiedział prowadzący zajęcia.
Dotknęłam i...
Ciężko ująć ten stan werbalnie. Kolorowe wibracje, przenikające się plamy. Do tego odgłosy iście szamańskie, dzikie, nieposkromione, naturalne. Trans.
Nie opium, nie marihuana... Nie LSD i nie heroina... Nie potrzebuję kodeiny ani makowego mleka....
Dajcie mi powietrza.
Mehr Luft! - krzyczę za Goethem.
Może nie dosłownie, ale coś w tym jest. Doświadczyć tego można podczas hiperwentylacji.
Kirać tlen? Naćpać się powietrzem?
Wczoraj miałam okazję brać udział w warsztatach, na których wykonywaliśmy ciekawe... hmm... ćwiczenie.
Kładziemy się na podłodze. Oddychamy głęboko, najpierw przeponą, potem szczytem. Leżymy plackiem, jak największa powierzchnia ciała ma dotykać podłoża. Rozluźniamy ciało. Zaczynając od czubka głowy, powoli, po kolei, aż do stóp. Napinamy daną część ciała, pompujemy w nią całe powietrze, po czym uwalniamy, wyobrażając sobie uciekające wraz z powietrzem światło i ciepło. Po rozluźnieniu całego ciała, delikatnie wibrujemy strunami głosowymi. Coraz mocniej, potem na otwartych ustach. Naturalnym dźwiękiem, niczym nie skrępowanym, żadną skalą, harmonią, wysokością... Szmer, z wytrąconym alikwotem. Po prostu odzywamy się naszym dźwiękiem. Stopniowo głośniej i mocniej. Próbujemy przenieść dźwięk do nasady, by wibrowała, do czoła, do brody, pozwolić mu krążyć po rezonatorach twarzy.
- Możecie dotknąć ręką skroni, żeby poczuć, czy wibruje - powiedział prowadzący zajęcia.
Dotknęłam i...
Ciężko ująć ten stan werbalnie. Kolorowe wibracje, przenikające się plamy. Do tego odgłosy iście szamańskie, dzikie, nieposkromione, naturalne. Trans.
Nie opium, nie marihuana... Nie LSD i nie heroina... Nie potrzebuję kodeiny ani makowego mleka....
Dajcie mi powietrza.
Mehr Luft! - krzyczę za Goethem.
czwartek, 6 grudnia 2012
Współczesne świątynie
Nic w tym odkrywczego: tak, niedzielę wolimy spędzić w galerii handlowej zamiast w domu, zamiast z rodziną, zamiast pójść na spacer, zamiast pójść do kościoła. Ale to, co usłyszałam dzisiaj trochę mną wstrząsnęło.
Babcia do wnuczka (mniej więcej sześciolatek):
- A jak będziesz grzeczny, to Mikołaj pozwoli Ci pójść do Solarisa! (jedna z większych galerii handlowych w mieście)
Ja dostałam śliczne pudełeczko pierniczków i ciepłe skarpetki w prezencie (thanks, Santa!), w dzieciństwie też były to słodycze, drobne upominki... Czasem jakiś wyjazd ze szkoły do kina albo na Opowieść wigilijną w Teatrze Lalki i Aktora (byłam na tym 3 razy... jeżeli jeszcze to grają, chętnie znów się wybiorę...).
Wycieczka po galerii handlowej zamiast prezentu?
Odbieram to jak zabójstwo Mikołaja.
O tempora, o mores!
sobota, 24 listopada 2012
Tyle słodkich mandarynek
"...a Ty zjadłaś dziś tyle słodkich mandarynek, słodkich mandarynek.... Zjadłaś ich tyle, że hej!"
Około 2 tyg. temu do sklepów rzucono MANDARYNKI! Zaczęły się wyścigi w promocjach ("3,69 w Tesco! 3,99 w Biedronce! i słodziutkie, bo z tych ostatnio to można było ocet wyciskać!" przebieranie... "bo ta ma za grubą skórkę, a w Lidlu widziałam za 4,50 siatka, ale fajniejsze były"...) i od tego czasu nie ma dnia bez mandarynki.
Mandarynki, pomarańcze - ten smak, ten zapach, ten aromat... Obok jabłka z cynamonem, korzennych pierniczków i makówki - nieodzownie kojarzą mi się z Bożym Narodzeniem. Właśnie w tym okresie świątecznym (chociaż to dopiero za miesiąc), sezonie mandarynkowym, smakują najlepiej.
Co więcej, mandarynki w kwietniu albo lipcu po prostu mi nie smakują.
To nie to samo.
I tak jak truskawki tylko w czerwcu, bo od września do początków maja są wręcz niesmaczne, tak jak maliny tylko latem (chyba że w syropie, albo mrożone - takie przyjmę zimą), tak jak dynia tylko jesienią... Tak mandarynki tylko w sezonie około-świątecznym.
A teraz pora na herbatkę i dalsze sklejanie kartek świątecznych... I na mandarynkę :)
Potem może jakiś film... Z mandarynką w ręku, a jakże!
Znalazłam na facebooku taką ankietę:
Lubisz mandarynki?
a) TAK
b) LUBIĘ
Też nie znam nikogo, kto by nie lubił...
Lubisz mandarynki?
a) TAK
b) LUBIĘ
Też nie znam nikogo, kto by nie lubił...
czwartek, 22 listopada 2012
Flight of the Bumbleblee
Jest moc!
Tymczasem ja nie potrafię grać w basie cyfrowanym.
Nie mam weny na przygrywkę, a moja artykulacja nazywa się siekando.
Nie rozumiem gramatyki historycznej ani rozwoju jerów (kto wiedział, że słowo "śmietana" pochodzi od "miotu", a "poziomka", bo: "po+ziemia+ka" ?).
Postanowiłam nie udzielać się już więcej na zajęciach z historii literatury, skoro każda moja myśl jest negowana. Nie ogarniam toku myślenia profesorów. Chyba tkwię w jakiejś klatce umysłowej i nigdy im nie dorównam.
Najgorzej jest być dobrym po trochu z tysiąca dziedzin, wszystkim się zainteresować i nie wiedzieć jak nadać sens tej zerowej wszechwiedzy.
Lepiej być geniuszem w jednym fachu.
sobota, 10 listopada 2012
Muzyczna bajka
Nie mogłam się powstrzymać. To nie mój tekst autorski, wklejam z facebooka za kolegą Krzyśkiem.
Za siedmioma durami, za siedmioma mollami, dawno, dawno temu, wprastarym grodzie Hesesie mieszkał król Tryton III ze swą żonąSeptymą Wielką. Mieli oni córkę jedynaczkę - śliczną królewnęDominantę. Była to miła i mądra panienka, nic więc dziwnego, że królTryton i królowa Septyma bardzo ją kochali i nigdy nie dochodziłomiędzy nimi do rodzinnych dysonansów. Dominanta szybko dorastała ipewnego dnia królowa oznajmiła: "Córko, czas już, abyś wyszła zamąż". Nadszedł czas poszukiwania odpowiedniego kandydata. W całymkrólestwie i w sąsiednich tonacjach ogłoszono, co następuje: "JegoDyminucja, król Tryton III oznajmia, iż pierwszemu kawalerowiznamienitego rodu, który przybędzie i pozyska względy królewnyDominanty, odda swoją córkę za żonę, a ponadto sto tysięcy bemoli wzłocie i pół królestwa w posagu". Zaczęli tedy przybywać kandydaci.Z Francji przyjechał niejaki książę de Moll, zjawił się równieżpewien akord neapolitański z Włoch, a także hrabia Geses-dur zNiemiec oraz major z królewskiej armii, weteran, zasłużony wpierwszym przewrocie majowym. Niestety, żaden z kawalerów nieuzyskał uznania Dominanty. Książę de Moll cierpiał na dur brzuszny izawsze przed obiadem musiał zażywać Amoll. Hrabia Geses-dur, choćmiał dużo bemoli, był już stary i chorował na przewlekły paralelizm.Major natomiast ciągle był w minorowym nastroju i często spuszczałnos na kwintę. Najgorzej jednak było z akordem neapolitańskim. Byłto osobnik podatny na niedobre wpływy i okazało się, że rok temuzwiązał się z jakąś podejrzaną sekstą. Od tego czasu cierpiał nalekkie zboczenie modulacyjne i zaczął przejawiać skłonnościhomofoniczne. Widząc, że żaden kandydat nie odpowiada Dominancie,królowa Septyma bardzo się zalterowała i popadła w stan głębokiejprogresji. W końcu jednak znalazł się pewien młody i przystojnyKasownik, syn skarbnika królewskiego, który zyskawszy sympatię imiłość Dominanty, wkrótce pojął ją za żonę, a przy okazji skasowałsto tysięcy bemoli w złocie. Jako że młodzi często przebywali zesobą w stosunku kwinty, wkrótce ogłoszono radosną nowinę, iżkrólewna Dominanta spodziewa się nowego składnika. Wszyscygorączkowo zaczęli przygotowywać się na to ważne wydarzenie. DlaDominanty i jej mającego przyjść na świat maleństwa znoszonorozmaite podarunki. Najpopularniejszym prezentem były pampersy ipieluszki tetrachordowe. Nadszedł wreszcie dla Dominanty czasrozwiązania. W obawie, aby nie okazało się zwodnicze, sprowadzononajlepszych lekarzy z całego królestwa. Na szczęście rozwiązanieprzebiegło ściśle według przewidywań medyków i na świat przyszłamalutka dziewczynka, której nadano imię Subdominanta. Na uroczystechrzciny zjechały się wszystkie zaprzyjaźnione interwały, akordytonalne i poboczne, przybyły również cztery dźwięki obce zsąsiednich tonacji, a nawet dwie egzotyczne skale miksolidyjskie,które z królem Trytonem łączyło dalekie pokrewieństwo tercjowe. Poceremonii odbyła się uczta. Dominanta przybyła z podwójnymopóźnieniem, gdyż, schodząc schodami ze swej komnaty, odziana wdługą, purpurową tonikę, nie zauważyła, że szósty stopień byłobniżony i nieszczęśliwie upadła, niszcząc sobie na głowie trwałąmodulację. Po chwili jednak wszyscy goście zasiedli w układzieskupionym do okrągłego jak koło kwintowe stołu. Stół uginał się podciężarem rozmaitych potraw. Czegóż tam nie było! Alikwoty w zalewieoktawowej, rożki angielskie, kuplety schabowe alterowane, na deserzaś przepyszna akolada mleczna z orzechami. Goście jedli ze smakiem,aż im się uszy trzęsły. Tylko Dominanta nic nie tknęła, ponieważdbała o pięciolinię. Bardzo pragnęła odzyskać swą dawną, szczupłąfigurację. Uczta już dobiegała końca, gdy nagle za oknami zrobiłosię ciemno, a z dziedzińca zamkowego dobiegł do uszu zebranychprzeraźliwy chichot. Zajęczały zgryźliwie dysonanse, zabrzmiałyukośnie półtony, wreszcie zadudnił charakterystyczny skok oktawy iprzerażeni goście ujrzeli przed sobą chudą, czarną postać. To starawiedźma Kadencja, dawna wróżka królewska, która nie zostałazaproszona na ucztę. Kadencja, zawieszona niegdyś w swej funkcji zanadużywanie alikwotu, przybyła teraz, aby się zemścić. Była jużstara, ale wciąż jeszcze mocna metrycznie i harmonicznie. "Więc totak, wstrętne skordatury!" - zawołała chrypliwie. - "Niezaprosiliście starej Kadencji na chrzciny małej Subdominanty! Niechwięc ona zapłaci za waszą niewdzięczność! Rzucę na nią klątwę. Kiedykrólewna skończy 18 lat, zamienię ją enharmonicznie w subdominantędrugiego stopnia i wtrącę do nieznanej tonacji docelowej!". Gościezamarli z przerażenia, a królową chwycił atak chromatycznego kaszlu.Pewnie całe zajście skończyłoby się tragicznie, gdyby nie dzielnyKasownik, który jako jedyny nie wystraszył się wiedźmy.Błyskawicznie wykonał skok o dwie oktawy w stronę Kadencji i szybkimruchem o sekundę odebrał jej wszystkie tercje. Zaskoczona wiedźma,nie mogąc bez tercji określić swojego trybu, straciła w ten sposóbcałą swoją moc. Obezwładnioną wiedźmę służba zamknęła w lochu na dwa klucze wiolinowe i jeden basowy. Gromkie "Vivace" ozwało się nacześć dzielnego Kasownika, zaś król Tryton odznaczył swego zięciazłotym krzyżykiem za odwagę. Od tej pory już nic nie zakłócało życiakrólewskiej rodziny i wszyscy żyli długo i szczęśliwie w wielkimkonsonansie.
piątek, 9 listopada 2012
Krótko o "Igrzyskach śmierci"
Nadrabiam braki filmowe, dziś w końcu obejrzałam "Igrzyska śmierci" na podstawie sagi Suzanne Collins.
O filmie naczytałam się przede wszystkim niepochlebnych recenzji. A że nudny, a że nic odkrywczego, a że dla gimnazjalistów, a że nie tak dobry jak książka (co faktem oczywistym przecie jest w większości przypadków), a że zbitka wątków z wielu wcześniejszych filmów i powieści...
Jak dla mnie - przy Avatarze (mam nadzieję jedyny raz w moim życiu, kiedy zasnęłam w kinie) wypada bardzo dobrze.
Przy sadze Zmierzch (gdzie widziałam tylko 1 część i nie zachęciła mnie do kolejnych wcale) - wypada bardzo dobrze.
Wydaje mi się, że te przykłady są dobrym porównaniem z podobnych półek: komercyjna młodzieżówka, trochę fantastyki.
Co mi się bardzo podoba w "Igrzyskach..."?
Wątek miłosny.
Miłość udawana. Uczucie dla sprzedania się. Fałszywa namiętność, byle wzruszyć publikę, zdobyć serca, byle się nie dać, byle przetrwać. Okłamywanie się, bo sytuacja wymaga. Bo tak było trzeba. Bo to jedyna szansa.
Żadne science-fiction, tu i teraz.
O filmie naczytałam się przede wszystkim niepochlebnych recenzji. A że nudny, a że nic odkrywczego, a że dla gimnazjalistów, a że nie tak dobry jak książka (co faktem oczywistym przecie jest w większości przypadków), a że zbitka wątków z wielu wcześniejszych filmów i powieści...
Jak dla mnie - przy Avatarze (mam nadzieję jedyny raz w moim życiu, kiedy zasnęłam w kinie) wypada bardzo dobrze.
Przy sadze Zmierzch (gdzie widziałam tylko 1 część i nie zachęciła mnie do kolejnych wcale) - wypada bardzo dobrze.
Wydaje mi się, że te przykłady są dobrym porównaniem z podobnych półek: komercyjna młodzieżówka, trochę fantastyki.
Co mi się bardzo podoba w "Igrzyskach..."?
Wątek miłosny.
Miłość udawana. Uczucie dla sprzedania się. Fałszywa namiętność, byle wzruszyć publikę, zdobyć serca, byle się nie dać, byle przetrwać. Okłamywanie się, bo sytuacja wymaga. Bo tak było trzeba. Bo to jedyna szansa.
Żadne science-fiction, tu i teraz.
środa, 7 listopada 2012
Świetliki w Opolu, o ironio, dlaczego dzisiaj
O ironio.
Koncert Świetlików z moim bożyszczem (chyba ostatnimi czasy nadużywam tego słowa w stosunku do znanych mężczyzn...) Marcinem Świetlickim w Opolu! Wstęp free.
A ja leżę w łóżku, obok brzęczy laptop, czasem zajrzę to na facebooka, to przeglądnę jakąś stronę, próbuję obejrzeć jakiś film. Kubek herbaty przeszkadza, niewygodnie, kości bolą, pocę się, o jakie to straszne.
Odsłucham kilku utworów, tak łącząc się w duchu.
O ironio.
Upragniony. Tak blisko.
Beze mnie.
Jestem dziś w stanie nieporuszalnym.
Dlaczego.
Majaki gorączkującej
Będzie prywatnie.
Poczytałam forum klasowe na nk. Licealne... Z pre-znajomości. Wakacyjne wypowiedzi świeżo upieczonych licealistów a to dotyczące hobby, a to o marzeniach, a to nieudolna próba spotkania się. Z racji braku dostępu do internetu, dołączyłam się do dysputy dopiero we wrześniu. Niezbyt aktywnie co prawda.
Gosh, jakie to śmieszne.
Jakie to przekomiczne, momentami żałosne, żenujące, choć generalnie miło powspominać.
Większość pousuwała konta na nk, ja postanowiłam, że tego nie zrobię - niech jest, nikomu nie szkodzi, nikomu nie zawadza, a to jakaś część... historii. I te przekomiczne, żenujące posty na forum - to część nas, a czemu się jej wstydzić? Pousuwali konta, ale po wypowiedziach można się domyślić, czyje to posty.
Cina czy Musiałka? To były problemy.
Kiedy we wrześniu 2008 nadrabiałam zaległości i czytałam forum od początku szczególnie wkurwiały mnie wypowiedzi pewnego chłopaka. Potem odkryłam jego inne oblicze... . Dziś to czytam i zgaduj-zgadula, jakie mam odczucia?
Rozchorowałam się.
Majaczyłam. Coś mi się mroczyło i wydawało.
Może jutro będę musiała usunąć tego posta.
Choć już czuję się lepiej, ŚWIADOMIE, siedzę przecież przed laptopem.
Przykładowe sytuacje z ostatnich, powiedzmy, 48 godzin:
<mama wchodzi do mojego pokoju, śpię>
- Musisz wziąć antybiotyk.
- Rozmawiam przez telefon.
<minuta ciszy>
- Mamo, czy ja gdzieś dzwoniłam?
- Nie, nie... Telefon leży na biurku. Przyniosę ci te tabletki.
<przebudzona, światłowstręt, siedzę w kuchni i medytuję nad kubkiem z wodą, w której zaraz rozpuszczę Eferalgan>
- Czy ktoś kupił cytryny?
- Tak, są w komórce.
<cisza>
- A gdzie je kupiliście?
- W Netto.
- Aha.
- A czemu?
- Nie, nie, nic. Śniło mi się.
- Co ci się śniło?
- Ah, to śmieszne. Miałam gorączkę przecież. Śniło mi się, że ta pani, u której pracowałam w zeszłym roku, zaoferowała mi, że jak kupimy 20 kilogramów cytryn, to da nam je po złotówce za kilo...
- I co, kupiliśmy?
<sen, po przebudzeniu byłam świadoma tego, że to sen, jestem jednak zadziwiona niesamowitą technologią w nim użytą>
Znajomy przyjechał do nas przegrać filmy. Były nagrane na WKŁADZIE DO DŁUGOPISU. Aby zgrać film, należało podpalić wkład i włożyć go do ziemi, a ona pochłaniała megabajty...
Nie ogarniam tego snu.
Obudziłam się i pobiegłam na balkon. Dopiero tam otworzyłam oczy.
A tu trzeba ruszyć do świata.
Zastanawia mnie skąd takie głupoty biorą się w naszych głowach.
Poczytałam forum klasowe na nk. Licealne... Z pre-znajomości. Wakacyjne wypowiedzi świeżo upieczonych licealistów a to dotyczące hobby, a to o marzeniach, a to nieudolna próba spotkania się. Z racji braku dostępu do internetu, dołączyłam się do dysputy dopiero we wrześniu. Niezbyt aktywnie co prawda.
Gosh, jakie to śmieszne.
Jakie to przekomiczne, momentami żałosne, żenujące, choć generalnie miło powspominać.
Większość pousuwała konta na nk, ja postanowiłam, że tego nie zrobię - niech jest, nikomu nie szkodzi, nikomu nie zawadza, a to jakaś część... historii. I te przekomiczne, żenujące posty na forum - to część nas, a czemu się jej wstydzić? Pousuwali konta, ale po wypowiedziach można się domyślić, czyje to posty.
Cina czy Musiałka? To były problemy.
Kiedy we wrześniu 2008 nadrabiałam zaległości i czytałam forum od początku szczególnie wkurwiały mnie wypowiedzi pewnego chłopaka. Potem odkryłam jego inne oblicze... . Dziś to czytam i zgaduj-zgadula, jakie mam odczucia?
Rozchorowałam się.
Majaczyłam. Coś mi się mroczyło i wydawało.
Może jutro będę musiała usunąć tego posta.
Choć już czuję się lepiej, ŚWIADOMIE, siedzę przecież przed laptopem.
Przykładowe sytuacje z ostatnich, powiedzmy, 48 godzin:
<mama wchodzi do mojego pokoju, śpię>
- Musisz wziąć antybiotyk.
- Rozmawiam przez telefon.
<minuta ciszy>
- Mamo, czy ja gdzieś dzwoniłam?
- Nie, nie... Telefon leży na biurku. Przyniosę ci te tabletki.
<przebudzona, światłowstręt, siedzę w kuchni i medytuję nad kubkiem z wodą, w której zaraz rozpuszczę Eferalgan>
- Czy ktoś kupił cytryny?
- Tak, są w komórce.
<cisza>
- A gdzie je kupiliście?
- W Netto.
- Aha.
- A czemu?
- Nie, nie, nic. Śniło mi się.
- Co ci się śniło?
- Ah, to śmieszne. Miałam gorączkę przecież. Śniło mi się, że ta pani, u której pracowałam w zeszłym roku, zaoferowała mi, że jak kupimy 20 kilogramów cytryn, to da nam je po złotówce za kilo...
- I co, kupiliśmy?
<sen, po przebudzeniu byłam świadoma tego, że to sen, jestem jednak zadziwiona niesamowitą technologią w nim użytą>
Znajomy przyjechał do nas przegrać filmy. Były nagrane na WKŁADZIE DO DŁUGOPISU. Aby zgrać film, należało podpalić wkład i włożyć go do ziemi, a ona pochłaniała megabajty...
Nie ogarniam tego snu.
Obudziłam się i pobiegłam na balkon. Dopiero tam otworzyłam oczy.
A tu trzeba ruszyć do świata.
Zastanawia mnie skąd takie głupoty biorą się w naszych głowach.
piątek, 2 listopada 2012
Zaklinacz koni
Książkę N. Evansa przeczytałam X lat temu. Pamiętam, że były to licealne czasy mojego wielkiego chorowania i lekturę pochłaniałam w szpitalu. Mama odwiedzająca koleżankę ze szpitalnej sali chętnie rozmawiała ze mną o literaturze, a kiedy dowiedziała się co czytam - zachwycona poleciła mi film z boskim Robertem Redfordem ("achh, wtedy jeszcze młodszy.... ciasteczko!").
Książka wywarła na mnie wrażenie. Wycisnęła łzy.
Gdzieś po głowie chodziła mi myśl o filmie, ale specjalnie mnie doń nie ciągnęło. Zawsze wolałam książki. Oznaczyłam trzema gwiazdkami jako "na pewno kiedyś obejrzę" na filmwebie... i na tym się skończyło.
Aż po kilku latach wróciłam do domu na zaduszkowy długi weekend.
Kawa, ciasteczka, posiaduchy na kanapie z rodzinką, rozmowy o wszystkim i niczym, telewizor coś tam w tle nadaje. I wtedy zobaczyłam reklamę - dziś o 21:10 na TVP1, zapomniany film, od lat odkładany "Zaklinacz koni"! Muszę to widzieć!
Wieczorny spacer na cmentarz maksymalnie skompresowany, bo muszę zdążyć na ten wspaniały film.
I... prawie zasnęłam.
Jestem rozczarowana.
Przez rekomendacje i same dobre opinie wzrósł mi apetyt, a nie dość że głodna i śpiąca, to jeszcze maksymalnie zawiedziona...
Mnóstwo niepotrzebnie długich scen, wątek miłosny - mógł być bardziej wyeksponowany, zakończenie - wiem, że adaptacja nie musi być wierna książce, jednak skończyło się tak nijak... Ktoś powie, że książka jest romansidłem, w filmie to zatuszowano - nie zgodzę się, wątek miłosny dodaje smaczku powieści, a w filmie - jak dla mnie smaczku nie było wcale. Za mało. Ani to słodkie, ani to ostre, ani to gorzkie... Prawie 3 papkowate godziny.
I nawet bożyszcze Redford średnio ratuje sytuację.
sobota, 27 października 2012
O jesieni.
Coraz chłodniej, deszcz, coraz mniej pięknych kolorowych liści na drzewach, a coraz więcej gównianej brei na ulicy. Jesień.
Listopad. Codziennie święto zmarłych. - Michał Witkowski.
Idzie jesień, będzie psychicznie trudniej - Marcin Świetlicki.
Notice, that Autumn is more the season of the soul than of Nature. - Friedrich Nietzsche
Dla mnie jesień była zawsze porą ubrudzonych butów. - Jacek Mejer
Wkurwiają mnie hipsterzy, którzy się cieszą, bo jesień idzie. - Bloggerka.
Subskrybuj:
Posty (Atom)




