niedziela, 27 stycznia 2013

Oszukać przeznaczenie

Najszczęśliwsza czuję się na blogach kulinarnych z przepisami na pierniczki.
Na blogach D-I-Y, z rustykalnym wystrojem, home-home-sweet home. Wśród pierdółek, ciasteczek, książek, kubków z herbatą.

Nijak ma się to do "akademickiej lwicy", za jaką ostatnimi czasy się mnie uważa. Jedyna piątka z egzaminu, jedyne zaliczone kolokwium, jedyna propozycja promotora... Wcale mnie to nie cieszy.
Podobno chora ambicja niszczy.
Nie wiem, czy to ambicja.
To kłamstwo.

Czuję się wymaglowana, czuję się jak widmo człowieka. Sama sobie stwarzam pozory: a to dużo owoców, a to zaczęłam jeść rybę (!!!), gorąca czekolada, witaminki, drzemki. Sama siebie oszukuję.

Przed egzaminem, na który NIC nie umiem, fascynuje mnie wszystko. Śmieszne koty, gadające żyrafy, jak zrobić naszyjnik z gumek recepturek, czy wytatuować coś na karku, czy na dłoni, historia Japonii, ulice Petersburga, laureaci Nike sprzed X lat, co by upiec dla babci, jak już w końcu po miesiącu przyjadę do domu.
Śmieszne, że współlokatorki mające 400km do rodzinnej miejscowości wracają co weekend...

Robię wszystko, byle się nie uczyć. Byle nie żyć.
Żyję kolorowymi, pięknie wykadrowanymi zdjęciami z tumblr'a: kominkami nie dającymi ciepła, brownies bez smaku, śniegiem, który nie jest ani zimny ani ciepły. Codzienna porcja kolorowych, pięknych, odrealnionych obrazków, które dają mi namiastkę kolorowego, pięknego życia.
Pozory piękna... Takie sztuczne.
Jak daleko stąd do autodestrukcji?

Codzienna dawka tumblr'owego piękna - codzienna dawka kłamstwa.


Takie tam przypadkowe fziu-bziu obrazeczki...
Internety, internety... .
To nie życie. To bajka. Bajka, po prostu bajka.


sobota, 19 stycznia 2013

Sweet emotions

Sesja ante portas!
Czas wyjść z dołka, podeptać depresję i zacząć walczyć.

Emocje wyrażają się kolorami zakreślaczy.
Że miałam czas i ochotę na podgrzanie mleka do płatków.
Że miałam siłę na policzenie drobniaków dla pana od ksera.
Że oddzwoniłam na te wszystkie nieodebrane.
Że piszę do ludzi i używam emotikonek.
Tak, jeszcze używam emotikonek.
Emocje dnia dzisiejszego.




niedziela, 13 stycznia 2013

More than insane

Przeciętny uczeń liceum ma tyle samo lęków, co przeciętny pacjent psychiatryka na początku lat 50. XX wieku - taką informację znalazłam w sieci.

Co prawda, Józef Piłsudski mawiał "Nie wierz we wszystko, co przeczytasz w internecie", ale tę informację kupuję od razu.

Zastanawia mnie jeszcze, ile lęków ma nieprzeciętny licealista. Albo nieprzeciętny student.

Ach, te statystyki... Są takie... przeciętne.


piątek, 4 stycznia 2013

Jeremiah Morelli na pustkę 2013

Już 2013. 
Ani nie podsumowałam 2012 (wcale, nawet w głowie), ani nie mam postanowień noworocznych (pff, żeby się spełniały!), ani w ogóle nic. Żadnego rankingu książek, płyt, filmów, postaci, przyjaciół, uśmiechów, imprez, rozczarowań, nieprzespanych nocy, gryzących swetrów, przypalonych naleśników ani żadnych innych śmiesznych rzeczy.

Pustkę wypełniam szczecińskimi wspomnieniami, filmem Across the Universe (polecam, przyjemnie posłuchać Beatelsów w bardziej współczesnych aranżacjach), w między czasie słucham to Metalliki, to KISS, to znowu AC/DC, bo skoro ja nie mam energii, to niech chociaż muzyka ją w sobie ma; przeglądam ilustracje Jeremiaha Morelli. 
Jakie to ładne, takie z innego świata, w sam raz na dziś.


I moja ulubiona:

strona autora: KLIK

niedziela, 30 grudnia 2012

I want my Christmas back

Święta, święta i po...

Co roku to najbardziej wkurza mnie w całym świątecznym zamieszaniu - tak bardzo się ode mnie wymaga (edit: ja wymagam), a ja tak bardzo nie daję rady.

10 dni wolnego!
Proszę przeczytać 13 książek, opracować 26 zagadnień egzaminacyjnych, napisać trele-morele srata-tata mnóstwo pierdół na wszystkie przedmioty. Proszę zharmonizować przykłady ze stron 36-71, nauczyć się 18 nowych śpiewów z chorału, przeczytać wszystkie podręczniki z historii muzyki. Proszę napisać przygrywki do wszystkich pieśni i rozczytać 5 nowych fug. Proszę wykuć całe prawodawstwo co do joty.
10 dni wolnego!
Zrobię wszystko!
Przeczytam całą bibliotekę, nauczę się wszystkiego, wszystko rozpiszę, napiszę i idealnie przygotuję!
A oprócz tego spotkam się ze znajomymi, odświeżę wszystkie licealne znajomości, odwiedzę całą rodzinę, pojadę wieczorem na imprezę, obejrzę wszystkie oznaczone na filmwebie filmy, dokończę sezon seriali, wyprowadzę psa na spacer, pójdę na lodowisko i wszystkie koncerty kolęd w okolicy!
Ha-ha-ha...
Mam 20 lat i wciąż infantylnie wierzę w tę magię nieprzemijalnych świąt... Które trwają i trwają... Z rodzinką, z kubkiem kakao, przy rozmigotanej choince, gdy śnieżek prószy za oknem, a z odtwarzacza wydobywają się najsłodsze nuty w całej muzyce...

Budzimy.

Już po świętach, nie ma mojego super-długiego czasu (za rok poproszę go w pudełku pod choinkę... aktualne próby zatrzymania czasu okazują się być niezbyt skuteczne) , nie ma stosu przeczytanych książek, ani tony papieru z harmonizacjami. Nie poćwiczyłam tyle ile chciałam i nie spotkałam się z tyloma osobami, ile planowałam.
Przez dwa dni piekłam ciasta, ciasteczka, pierniki i pierniczki, wszyscy się dziwili po co TYLE, a dzisiaj kiedy miałam ochotę na coś słodkiego musiałam poszukać jakiejś czekolady.
Nic nie zostało.
Za to już 6 osób chce ode mnie przepisy.

Po cichu marzę o własnej kawiarence, którą będę prowadziła, kiedy po studiach życie nijak mi się ułoży.
Kawiarence, w której czas się zatrzyma i w końcu zrobię to wszystko, co sobie obiecuję, co już nawet rozpisuję w harmonogramach, żeby jakoś ogarnąć.
Kawiarence, w której w końcu przeczytam te wszystkie książki, na pianinie w kącie rozczytam te wszystkie utwory, dopiszę te wszystkie harmonizacje, pochłonę to wszystko i jeszcze zdążę porozmawiać z tymi wszystkimi wspaniałymi osobami, które przecież istnieją gdzieś obok, rozdam im wszystkim ich ulubione ciasteczka, przygotuję ich ulubioną czekoladę... Tam będą wieczne święta...

Budzimy.

Jeszcze minutkę...

Nie ma czasu! Obudź się!!!


czwartek, 27 grudnia 2012

Geometria na Święta

Pewnie nikt nie uwierzy, że przed laty byłam matematycznym orłem i szczerze kochałam ten przedmiot.
A było tak :)
Do czasów licealnych. Może wszystkiemu winien profil klasy, może nauczyciel, może mnie się odechciało...
A jeszcze w gimnazjum brałam udział w olimpiadach, wstawałam o 6:00, by przed lekcjami pójść na kółko matematyczne... Bardzo miło wspominam.
Obok kółka matematycznego funkcjonowało u nas kółko origami.

Ciężko mi wrócić do formy i zginać papier w skomplikowane moduły. Ale co łatwiejsze sobie odświeżyłam i jestem całkiem zadowolona z efektu, chociaż widać niedociągnięcia. Pozostaje mi przejrzeć dawne wzory i próbować je odtworzyć z większą dokładnością, a może uda mi się powrócić do tych kunsztownych brył, które za czasów gimnazjalnych były sprzedawane na kiermaszach...

Trochę papieru i kilka zgięć:


środa, 26 grudnia 2012

Gwiazdkowy świat Diora

 Jestem zauroczona klipem świątecznym Diora.
 Elegancko, spokojnie, magicznie. Zimowo i świątecznie.
 Krótko, a robi wrażenie.
 Perełka dla oczu i ucha.


poniedziałek, 24 grudnia 2012

Kraina Piernika

Jest kilka elementów, bez których dla mnie i mojej rodziny Święta nie istnieją: choinka, kolacja wigilijna z makówką jako deserem, łamanie się opłatkiem, Pasterka o północy, świeca z światełkiem betlejemskim, odwiedziny babci... I obowiązkowo piernik!
Pierwsza tura pierniczków piecze się już pod koniec listopada. To twarde ciasteczka, które muszą swoje odleżeć... A najlepiej smakują przed Wielkanocą :)
O pierniczkach leżakujących, na które ciasto zarabiałam we wrześniu, już wówczas wspominałam. A oto efekty dojrzewającego przez 3 miesiące ciasta i zabawy z barwnikami spożywczymi:

 Las choinek:
Jest i motyw muzyczny: 
 Babeczki makowe z "gwiazdką", która wyszła bardziej krzyżykiem niż jakimkolwiek ciałem niebieskim...
 
 Lebkuchen -  eksperyment, który okazał się być hitem!
 I talerz ciasteczek, a na nim...
 
"Kocie łebki" z powidłami: 
Pierożki z masą makową: 
Anyżki: 
Cranberry Noel, mój faworyt! 
Jest jeszcze piernik z marmoladą: 
I tradycyjny makowiec: 

Dodatkowo babcia piekła makowe bułeczki, mama piernik i dwie tury pierniczków... Za dużo?
Też tak mi się wydawało... Ale talerzyk sąsiadce, paczuszkę znajomej, w prezencie koleżance, księdzu po kolędzie...
I jeszcze zabraknie, a zjadłoby się!

Wesołych! Przeżytych, a nie przejedzonych!

100% Christmas


Take it easy.
Relax.
Eat, drink and be merry.
Do not diet.
Smile.

Na odwrocie powinien znajdować się dopisek: And don't forget about the Christ Child.
Tyle starań wkładamy w sprzątanie, kupowanie, gotowanie, telefonowanie, przystrajanie... A tak łatwo zapominamy, czyje narodzenie w ogóle obchodzimy.