sobota, 27 października 2012

Opole nieznane

Codzienny pośpiech, tu na uczelnię, do lekarza, zakupy, autobus, biblioteka... Bieganie między uliczkami. Męczące, nieciekawe. 
Kiedy dowiedziałam się, że T. przyjedzie z Krakowa na weekend, żeby POZWIEDZAĆ Opole... "Co my mu niby pokażemy?".
"Zostałaś wybrana na przewodnika wycieczki" - usłyszałam od S. 

Tutaj studiuję, budynek Collegium Maius, jeszcze nie tak dawno był tu szpital... Obok - Collegium Minus - dawny sierociniec. Na miejscu galerii handlowej Solaris stał browar. Wejdziemy na górę, pięknie widać panoramę miasta. O, a ten budynek pod nami, dziś jadłodajnia Caritasu, to kiedyś była gospoda... Legenda głosi, że zatrzymał się w niej sam Balzac, kiedy podróżował do swojej ukochanej! Ten ceglany bidynek, to pozostałości zamku, dziś należą do mechaniczniaka... Widzicie ten cokół? Jeszcze niedawno stał tu pomnik Józefa Lompy, dziś siedzą tu żule i wagarowicze...

Tym sposobem zabrakło nam czasu na zwiedzenie całego miasta. 
T. zadowolony, zdziwiony, że Opole co coś więcej niż Rynek i kilka kamieniczek wokół. My zadowolone, bo na nowo odkryłyśmy to pozornie nudne, małe miasto, do którego nie ma po co zapraszać gości. 
"Bulwar nad Odrą macie piękniejszy od naszego krakowskiego nad Wisłą..." - miło było usłyszeć.



















poniedziałek, 15 października 2012

...a człowiek coraz chorszy.



Moja choroba objawia się tym, że wiem, że nic nie ma sensu, bo i tak umrę.
—Kane, Psychosis 

Fronemofobia - strach przed myśleniem.

Clinomania - pragnienie nie ruszania się z łóżka przez cały dzień. Czasem to uczucie jest tak silne, że osoby cierpiące na clinomanię spędzają w łóżku całe dnie. Objawy clinomanii nasilają się w deszczowe bądź chłodne dni. 

Emetofobia - strach przed wymiotowaniem.

Maniafobia - lęk przed szaleństwem.

Fobofobia - lęk przed fobią.

Zimne dłonie - przypadłość ludzi nerwowych i bardzo wrażliwych, neurotyków i dobrych w łóżku.

Moja choroba na dzień dzisiejszy nosi nazwę "O kurwa, jutro poniedziałek!". Naukowcy nie opracowali jeszcze skutecznego antybiotyku. Wirus rozprzestrzenia się, nasila zwłaszcza w niedzielne wieczory. Objawy łagodzi wyrwanie z kalendarza kartki podpisanej "czwartek". 

"Żadne fobie. W dupach się poprzewracało" - wpis anonimowego forumowicza.


Edit: Czego to naukowcy nie odkryją

niedziela, 14 października 2012

Nokturn

Siedzę po nocach. No siedzę i już. Nie potrafię tego zmienić. Nie potrafię tego wytłumaczyć. Nie wiem, co ja robię. Nieraz padam na twarz ze zmęczenia. Ale nie idę spać. To jakaś choroba. Rankiem nie potrafię wygrzebać się z łóżka, ale co tam - nie położę się o 22 jak NORMALNI ludzie. Nawet nie o północy, gdzież tam, to nie dla mnie. Siedzę, myślę, chłonę, czytam, przeglądam, myślę, kombinuję, planuję, marzę, wymyślam, siedzę, myślę... I gdzieś w podświadomości wiem, że to nie ma sensu. Ale siedzę. Nie wiem co chcę udowodnić. I komu. Nie potrafię tego wyjaśnić. Siedzę. Ewentualnie leżę. Nie śpię. 
Noc.
Pora magiczna, pora najlepszych pomysłów, najpiękniejszych melodii, najodpowiedniejszych słów, najlepszych smaków (sic!), najznakomitszych obrazów.
Nocą widać najwięcej.



Boję się ciemności, może dlatego noc tak mnie fascynuje.



sobota, 13 października 2012

Człowiek (nie)zbędny




Pojęcie "zbędny człowiek" pojawiło się w kulturze rosyjskiej w połowie XIX wieku, po raz pierwszy w "Dzienniku człowieka niepotrzebnego" Turgieniewa. Jego prototypami są rosyjscy bohaterowie romantyczni - m.in. Giorgij Pieczorin z powieści Lermontowa "Bohater naszych czasów". "Człowiek zbędny" był przedstawicielem szlachty, osobą utalentowaną, wykształconą, z dużą wiedzą i pomysłami, ale przy tym pozbawioną gotowości do działania, niebędącą w stanie nic zmienić w otaczającej rzeczywistości.

Yyym. Zmienić otaczającą rzeczywistość.
Czy upieczenie dyniowego placka i poczęstowanie nim znajomych jest zmienieniem rzeczywistości? Czy kilkugodzinne siedzenie w kościele i ćwiczenie gry na organach jest zmienianiem rzeczywistości? Czy medytacje nad kubkiem kakao są zmienianiem rzeczywistości? Czy narzekanie na komunikację międzymiastową jest zmienianiem rzeczywistości? Czy niekończące się rozmowy telefoniczne o harmonii wg Sikorskiego, sensie kanalizacji, właściwościach odżywczych kaszy kuskus i dupie Maryni są zmienianiem świata? Czy całonocne chłonięcie internetu jest zmienianiem rzeczywistości?

Chyba nie.
Chociaż myślę sobie, że rzeczywistość ma różne płaszczyzny. Mniej i bardziej... rzeczywiste. I de facto każdym czynem jakoś wpływamy na rzeczywistość. Dobrze, źle albo - co gorsza - neutralnie, czyli nijak, czyli... wpływamy czy nie? I kształtuję sobie rzeczywistość mniej rzeczywistą. Albo wręcz nierzeczywistą.
Jak bardzo chciałabym stać się człowiekiem niezbędnym. oczywiście bardziej chciałabym być niezbędną Tobie
Stać się bohaterem swojej rzeczywistości. i Twojej
Rzeczywistej rzeczywistości.


                                           
                                        
                                        

czwartek, 4 października 2012

This bed is mine

Powoli przyzwyczajam się do życia na walizkach. Całe wakacje na wyjeździe, teraz kursowanie dom-Opole-dom-autobus-Opole, odwiedzanie znajomych, nocowanie to tu, to tam. Mieszkam w Opolu, ale wiem, że to nie moje miejsce, mimo to chyba lubię to miasto. Lubię za to, że mogę przejść piechotą od ZWM-u do Zaodrza (może to i plus, że nie ma tramwajów), lubię za bibliotekę przy filharmonii, lubię za Bolko i wały do spacerowania, za kiczowate kłódki na Zielonym Mostku na siłę przypominające o kłódkowych trendach z innych miast, lubię za chłodną katedrę, za skróty między blokami i skwerkami,  lubię za młodość... Moją młodość. Bo Opole to czasy licealne, to czas studiów. Nie jest źle.

Przyzwyczajam się. Brakuje mi łóżka. Mojego, drewnianego, zrobionego przez dziadka ileś lat temu w przydomowym warsztacie. Moje łóżko to moja świątynia. Moje łóżko jest moje.
Hotelowe miało wysoki materac, idealny do skakania, ale nie było moje...
Rozkładana wersalka jest całkiem wygodna, ale taka nie-moja...
Namiastką jest moja ulubiona pościel w brązowy wzorek i mój jasiek-piesek, wymęczony od czasów podstawówki.
Ścielę tu łóżko. To takie sztuczne.
Tęsknię za łóżkiem. Za moim łóżkiem.
W domu w łóżku pełno mam poduszek, jaśków, miśków. W łóżku czytam, męczę stronę za stroną, czasem siedzę z laptopem, czasem i pisać się zdarza... Leżę godzinami i rozmawiam przez telefon, leżę z nogami na ścianie i myślę, leżę w ciemności i słucham ulubionych płyt. A czasem po prostu leżę. Nierzadko też siedzę, z nogami podkulonymi, zapłakanymi oczami i pytam los, dlaczego znowu ja... Że uśmiecham się z ulgą - i to się zdarza. W łóżku popijam herbatę albo kakao. Zasypiam z kotem. Budzę się i przeklinam... Przysypiam po 20 minut w przerwach między koniugacją łaciny a pracą zaliczeniową z konstrukcji narratora w powieści współczesnej. Padam zmęczona i wątpię. Albo nie wątpię, bo nie mam już sił.
Żyję w łóżku...? Coś w tym jest. Spędzam w nim większość czasu.
No, teraz już nie.
Siedzę tu na taborecie... Bo tutejsze moje łóżko jest takie nie-moje.
Moje łóżko jest moje. Moje łóżko to moja świątynia. Podobno kiedy wielokrotnie powtarza się tą samą nazwę to znaczy że się tęskni. Łóżko, S., łóżko, P., łóżko, dom, łóżko, P., spać, S., łóżko, święty spokój, Amazon, R., wakacje, łóżko, S., P., R.,.... Łóżko.


                                         

Spanie w knidze:



piątek, 28 września 2012

Pierniczki leżakujące

Ostatnie słoneczne wrześniowe dni... Pachnące suszonymi grzybami i musem jabłkowym z cynamonem. Ostatnie spokojne dni w domu, z ciepłą herbatką, z kotem na kolanach. I tylko problemy z Urzędem Skarbowym, papierkowa robota, wieczne kłótnie, dalszy nieogar, stres, niezaliczona harmonia, brak czasu i ochoty, i ta świadomość, że chciałaś dobrze, a wyszło... a wszystko poszło. Już pozamiatane.
Po raz kolejny spotykam wspaniałego mężczyznę i ... pojawia się inna kobieta, która zabiera wszystkie karty. O ironio, co do kart i hazardu, to muszę o tym poważnie pomyśleć, podobno kto nie ma szczęścia w miłości, ma szczęście w grze...
Ostatnie słoneczne dni, które są tak beznadziejne, że nie wiem, co ze sobą zrobić.
Może pomyśleć o grudniu...
O Bożym Narodzeniu. I zarobić ciasto na pierniczki.

To nie żart! Przepis znalazłam parę lat temu na którymś z forów czy blogów... Sama nie pamiętam. Na parę dni przed Świętami. Było już za późno, ciasto musi dojrzewać około 6 tygodni... Zaintrygowana przepisałam i nie zapomniałam. Pierniczki są wyśmienite! Żadne z przeze mnie wypróbowanych (a trochę już tego zrobiłam...) nie smakują tak głęboko, dojrzale. Wszystkie składniki są idealnie zawiązane korzenną nutą. I są mięciutkie. Polecam! W tym roku zarobiłam to ciasto po raz trzeci. I odpowiadając na wątpliwości znajomych, którzy są zszokowani takim przepisem: nie, ciasto nie gnije, nie pleśnieje, nie fermentuje, dobrze zarobione na pewno się nie zepsuje! :)

Pierniczki leżakujące
Składniki:
500 g miodu
2 szklanki cukru
250 g masła
1 kg i szklanka mąki tortowej
4 jajka
3 łyżeczki sody oczyszczonej
1/2 szklanki zimnego mleka
2 łyżki kakao
szczypta soli
tutaj powinnam wymienić wszystkie przyprawy i proporcje... ja zastępuję je opakowaniem gotowej przyprawy do piernika
bakalie wg uznania, ja używam około 2 szklanek orzechów, 1/2 szklanki płatków migdałowych, 1/2 szklanki skórki pomarańczowej, 1/2 szkl rodzynek

Miód, cukier i masło powoli podgrzewać w garnku o grubym dnie, mieszając dodawać bakalie i przyprawy. Do dużej miski przesiać kilogram mąki, dodać jaja, sól, sodę rozpuszczoną w mleku, kakao. Wymieszać, odstawić na chwilę, dodać ciepłą masę miodową. Dodać szklankę mąki, wymieszać.
Zarobione ciasto przykryć lnianą ściereczką, by mogło oddychać. Odstawić w chłodne miejsce, by dojrzało na  min. 6 tygodni.

Do smarowania pierników:
1 jajko
2-3 łyżki mleka

Jajko roztrącić z mlekiem. Ciasto na pierniczki rozwałkować i wykrawać foremką. Tuż przed pieczeniem posmarować jajkiem z mlekiem.
Piec około 10-15 minut w 180 stopniach.
Środek pierniczków ma być miękki, gdyby jednak wyszły za twarde to dobrym sposobem jest umieszczenie ich w pudełku z kawałkami jabłek. Co jakiś czas należy wtedy potrząsać pudełkiem.




Powodzenia!
Przepis umieszczam na specjalne życzenie mojej Warzeszki :)


Pichcenie uspokaja. Odsuwa myśli zbyt niebezpieczne. Jedzenie też uspokaja. Świadomość, że wszystkim smakowało raduje. Podnosi samoocenę? Tak myślę. Talent kulinarny u młodych dziewczyn chyba jest coraz rzadziej spotykany, niedawno usłyszałam od kolegi, że jego była "potrafiła tylko wrzucić pizzę do mikrofalówki, taki szajs to nie jedzenie dla mężczyzny! Pizzę w mikrofalówce podgrzać to mogę sobie sam jak zgłodnieję w nocy!". Hmm... Męska duma, fakt faktem, ale coś jest na rzeczy.
"Kiedyś dziewczyny gotowały dobrze jak ich matki, teraz chleją bardziej niż ich ojcowie".
No tak.

poniedziałek, 24 września 2012

Najgłówniejszy z grzechów

Zazdrość


Obżarstwo


Chciwość


Żądza


Duma


Lenistwo


Gniew


Kolekcja sygnetów "7 grzechów głównych" Stevena Webstera.


Tymczasem ja wprowadzam swój najgłówniejszy z grzechów... Najgorszy, najbardziej niszczący, prowadzący do wszystkich siedmiu: NIE-OGARNIANIE.

środa, 19 września 2012

Nie ogarniam. Post postwyjazdowy.

Nie ogarniam. Dwa słowa najlepiej oddające mój stan. 
Chociaż jest lepiej. Powoli... wracam do normy?
Od tygodnia jestem w domu. Tęsknię, jejciu, jak tęsknię.

Czy to miejsce ma jeszcze sens? To jakaś część mnie, to czym żyję, czym żywiłam się przez półtorej roku. Więc myślę, że nawet gdybym miała pisać tylko dla siebie - będę to czyniła. Jak wena będzie. A ta została chyba na łóżku w Nentershausen, z fraszkami i sonetami pisanymi po butelce Martini i kilku piwach.

Kilka refleksji postwyjazdowych:
- warto w życiu ryzykować.
- akty desperacji. Okazuje się, że całe moje życie mogę nazwać jednym wielkim aktem desperacji. Te wakacyjne wyszły mi na dobre. Uff. 
- języki obce. Cholera! Uczę się niemieckiego od 13 lat (dobrze liczę? 13?! tak... łojejku.) i na uwagi szefostwa często odpowiadałam "Ja, ja, ok", żarty kolegów z półki "Deutschland pur" stawiały mnie w niezręcznej sytuacji, bo nie wiedziałam, czy to żart był śmieszny, czy śmieją się ze mnie, czy powiedziałam coś nie tak, czy to może ja nie zrozumiałam... Inglisz? Kiedy stoisz w grupie 8 osób posługujących się niemieckim als Muttersprache?
- mieszkanie w hotelu. Jest basen, jest sauna, są korty tenisowe... A i tak rzucają pogardliwe spojrzenia, traktują jak bydło, jak hołotę z Polski. Fakt, Polacy sami zbudowali sobie taki obraz. I zamiast poprawić wizerunek... Udowadniają barbarzyńską dzikość Wschodu. Polska miszczem Polski!
- w Niemczech nie kupisz startera do telefonu na stacji benzynowej. Ani w spożywczym. U mnie na wsi u pani Krysi mają SIMkarty 3 operatorów... A w Niemczech nie. 
- alkohol. Nie kupować na stacji benzynowej. Będąc na zakupach w Rewe w środę - wybiec w przyszłość i pomyśleć o sobotniej bibie. Pamiętać o zapicie i czymś na ząb. W hotelowej piwnicy nie stoi 35 słoików kiszonych ogórków.
- Niemcy jako kosmopolityczna hołota - temat na pracę licencjacką.
- Niemcy jako kumulacja bezguścia i pozornej wolności poglądów wyrażanej ubiorem i ogólnym image'em - temat na pracę magisterską. 
- współlokatorzy. Myślisz, że kogoś znasz? Pomieszkaj z tą osobą. Może się okazać, że strasznie wkurzające jest kiedy je płatki z kubka, a nie z miseczki!
- nowi znajomi. Nigdy nie byłam ekscentryczką. A tu po dwóch miesiącach płaczę za ludźmi, których ledwo znam... I tęsknię, i myślę o nich codziennie, i wchodzę na facebooka 3 razy na dobę a tam zawsze czekają wiadomości... Social life - czyli to coś więcej niż Simsy?! Nie wiedziałam. 
- miłość od pierwszego wejrzenia. Uwierzyłam, że to możliwe. 
Kobieto, kim jesteś i co zrobiłaś z tamtą Suzanne?!
"Co za granicą, to za granicą".

Nie wróciłam taka sama. Bardzo mnie ten wyjazd zmienił. Na lepsze? ...?
Tęsknię, tęsknię strasznie. DANKE za te wspólne chwile!
Tak, cosobotniego rytuału pieczenia ciasta brakowało mi chyba najbardziej :)




I piosenka, która mnie prześladuje. Toplista Vivy, codziennie po obiedzie.




niedziela, 8 lipca 2012

Goodbye!

Jeszcze wrócę. Może prędzej, jeżeli będzie sposobność. Może wrócę mądrzejsza, z bagażem nowych doświadczeń, podszkolonym językiem, mniej zblazowana, wypoczęta i natchniona... Choć raczej wrócę i.... nic się nie zmieni. 

Jak wrócę to napiszę. 
Póki co nic nie wiem... Może wrócę po dwóch dniach... Straszyli... "Dziewczyny, jedziecie w ciemno", "Nikomu nie oddawajcie komórki ani dowodu!", "Mało to było sytuacji, że do burdelu pozaciągali?", "Będziecie tam chlały dzień w dzień", "Jak coś to dzwoń, uciekaj, na najbliższy pociąg do Polski, ewentualnie przyjedziemy po Ciebie!". No ludzie. Bez przesady.
Ale taki już jest ten paskudny świat, że daje podstawy ku takim obawom. Trudno. Trza spróbować. Damy se rady. Głupie (nie) jesteśmy. Trza coś przeżyć. Trza zaryzykować. 
"Nie takie już były pewne siebie...". Wiem. 



Zapowiadam około 3-miesięczny marazm na blogu. Choć i ostatnimi czasy rewolucji nie było.


Adieu!


A to mi tak jakoś po głowie chodzi, wakacyjne takie, hit ostatnich popijaw przy grillu:


Edit: Nie umiem pozbyć się tego dziwnego podkreślenia tekstu. Dziecko internetu ha-ha?

piątek, 29 czerwca 2012

Labor omnia vincit?

Koniec sesji (no, nie do końca...), koniec roku szkolnego, po wynikach maturalnych - wakacje. I narzekanie   ambitnych młodych, "bo nie ma pracy". Moi drodzy. Aż zabiorę głos. Praca jest!

1. Praca jest, ale...
Miałem na ustnej maturze z polskiego 100%, więc nie będę w jakimś magazynie fizycznie zapieprzać.
2. Praca jest, ale...
Nie po to poszłam na studia, żeby za grosze pracować! 1050 zł brutto? Śmieszne pieniądze!
3. Praca jest, ale...
Nie będę robić z siebie idioty na kasie w Tesco.
4. Praca jest, ale...
Roznosić ulotki? A jak mnie znajomi spotkają? Ale siara będzie!
5. Praca jest, ale...
Że niby mam wstawać o 5:30 w wakacje ^^ Dobre sobie.
6. Praca jest, ale...
Zbieranie owoców to jednak nie moje powołanie.
7. Praca jest, ale...
Zmywać naczyń w jakimś barze to ja nie będę. Nie godzi się.
8. Praca jest, ale...
Od przyszłego tygodnia. Proszę wysłać CV na naszego maila. 
9. Praca jest, ale...
Nie, nie, na 3 miesiące nie... Na stałe potrzebujemy.
10. Praca jest, ale...
Tak, tak, oddzwonimy do pani!

I jednak pracy nie ma.

Wszystkim rówieśnikom (i nie tylko) poszukującym źródła zarobku życzę powodzenia.
Trochę determinacji, samozaparcia, telefonów, biegania, stresu... i udało się. Trzecie wakacje z rzędu udowodniłam (sobie i narzekającym malkontentom), że chcieć to móc. Labor omnia vincit?





sobota, 23 czerwca 2012

Globus hystericus

Polecam w ramach ciekawostki przeczytać artykuł o histerii na wikipedii -> KLIK
Teoria wędrującej macicy... Hm, bo ja wiem, czy słusznie ją zniesiono?
"Chodź, pójdziemy się podenerwować!" i globus hystericus Emilii Korczyńskiej... Skądś się to wzięło.
Robię wszystko, by nie stać się Królewną Jęczybułą, ale to jakieś pierwotne i niepohamowane. Kurde no. Wyszła histeryczka z worka. 



Dobra muzyka na dziś: